พึงเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงไว้ซึ่งสุตะ เป็นผู้สอบถาม เข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูต โดยเคารพ

ธมฺมกาโม สุตาธาโร     ภเวยฺย ปริปุจฺฉโก
สกฺกจฺจํ ปยิรุปาเสยฺย     สีลวนฺเต พหุสฺสุเต.

[คำอ่าน]

ทำ-มะ-กา-โม, สุ-ตา-ทา-โร…..พะ-ไว-ยะ, ปะ-ริ-ปุด-ฉะ-โก
สัก-กัด-จัง, ปะ-ยิ-รุ-ปา-ไส-ยะ…..สี-ละ-วัน-เต, พะ-หุด-สุ-เต

[คำแปล]

“พึงเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงไว้ซึ่งสุตะ เป็นผู้สอบถาม เข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูต โดยเคารพ.”

(พุทฺธ) ขุ.ชา.มหา. 28/332.

ผู้ใคร่ธรรม คือผู้ที่มีความปรารถนาและความพยายามในการศึกษาและเข้าใจธรรมะอย่างลึกซึ้ง การใฝ่รู้ในธรรมะเป็นเครื่องนำทางในการดำเนินชีวิตเพื่อให้เกิดความสุขและความสงบทางจิตใจ ผู้ใคร่ธรรมจึงเป็นผู้ที่ตั้งใจศึกษาพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเพื่อพัฒนาตนเองและใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต

ทรงไว้ซึ่งสุตะ หมายถึงการมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องราวต่างๆ อันเกิดจากการฟัง การอ่าน หรือการศึกษาอย่างต่อเนื่อง ผู้ที่ทรงไว้ซึ่งสุตะคือผู้ที่มีการพัฒนาตนเองอยู่เสมอ โดยการสะสมความรู้จากแหล่งต่างๆ และสามารถนำความรู้นั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์ในการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติธรรม

การเป็นผู้สอบถาม เป็นคุณสมบัติที่สำคัญในการเรียนรู้และพัฒนาตนเอง ผู้ที่มีความสงสัยและกล้าถามคือผู้ที่ไม่ยอมรับความรู้เพียงผิวเผิน แต่พยายามเข้าใจอย่างลึกซึ้ง การสอบถามจากผู้รู้หรือผู้มีประสบการณ์เป็นวิธีการที่ทำให้ได้ข้อมูลที่ถูกต้องและสามารถนำไปใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน

การเข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูตโดยเคารพ หมายถึง การเข้าหาบุคคลผู้มีศีลและได้ศึกษาเล่าเรียนมามาก ด้วยความเคารพนบนอบ เพื่อสอบถามปัญหาข้อสงสัยจากท่าน ศึกษาเรียนรู้จากท่าน จะทำให้เราได้รับความรู้และซึมซับจริยาวัตรที่ดีจากท่าน อันจะเป็นเหตุให้เราเองเป็นผู้มีกิริยามารยาทที่งดงามและมีความรู้เพื่อนำมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันมากยิ่งขึ้น

สรุปแล้ว การเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงไว้ซึ่งสุตะ เป็นผู้สอบถาม เข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูตโดยเคารพ เป็นคุณสมบัติที่สำคัญในการพัฒนาตนเองทางด้านจิตใจและความรู้ การปฏิบัติตามคุณสมบัติเหล่านี้จะทำให้เกิดความเจริญในธรรมและสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบในทางที่ถูกต้อง.