Tagged: ทานวรรค หมวดทาน

มนาปทายี ลภเต มนาปํ อคฺคสฺส ทาตา ลภเต ปุนคฺคํ วรสฺส ทาตา วรลาภี จ โหติ เสฏฺฐสฺส เสฏฺฐมุเปติ ฐานํ.

อนฺนโท พลโท โหติ วตฺถโท โหติ วณฺณโท ยานโท สุขโท โหติ ทีปโท โหติ จกฺขุโท.

อเทยฺเยสุ ททํ ทานํ เทยฺเยสุ นปฺปเวจฺฉติ อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ นาธิคจฺฉติ.

อเทยฺเยสุ อททํ ทานํ เทยฺเยสุ โย ปเวจฺฉติ อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ อธิคจฺฉติ.

โส จ สพฺพทโท โหติ โย ททาติ อุปสฺสยํ อมตนฺทโท จ โส โหติ โย ธมฺมมนุสาสติ.

ยถา วาริวหา ปูรา ปริปูเรนฺติ สาครํ เอวเมว อิโต ทินฺนํ เปตานํ อุปกปฺปติ.

ปุพฺเพ ทานาทิกํ ทตฺวา อิทานิ ลภตี สุขํ มูเลว สิญฺจิตํ โหติ อคฺเค จ ผลทายกํ.

นีหเรเถว ทาเนน ทินฺนํ โหติ สุนิพฺพุตํ ทินฺนํ สุขผลํ โหติ นาทินฺนํ โหติ ตํ ตถา.

อคฺคทายี วรทายี เสฏฺฐทายี จ โย นโร ทีฆายุ ยสวา โหติ ยตฺถ ยตฺถูปปชฺชติ.

อคฺคสฺมึ ทานํ ททตํ อคฺคํ ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ อคฺคํ อายุ จ วณฺโณ จ ยโส กิตฺติ สุขํ พลํ.

ทเทยฺย ปุริโส ทานํ.
“เกิดเป็นคน ควรให้ของที่ควรให้”
(ขุ.ชา.สตฺตก. 27/217)

ททโต ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ.
“เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น”
(ที.มหา. 10/159, ขุ.อุ. 25/215)

อคฺคสฺส ทาตา ลภเต ปุนคฺคํ.
“ผู้ให้สิ่งที่เลิศ ย่อมได้สิ่งที่เลิศอีก”
(องฺ.ปญฺจก. 22/56)

เสฏฺฐนฺทโท เสฏฺฐมฺเปติ ฐานํ.
“ผู้ให้สิ่งประเสริฐ ย่อมถึงฐานะที่ประเสริฐ”
(องฺ.ปญฺจก. 22/56)

มนาปทายี ลภเต มนาปํ.
“ผู้ให้สิ่งที่ชอบใจ ย่อมได้สิ่งที่ชอบใจ”
(องฺ.ปญฺจก. 22/55)

สุขสฺส ทาตา เมธาวี สุขํ โส อธิคจฺฉติ.
“ปราชญ์ผู้ให้ความสุข ย่อมได้รับความสุข”
(องฺ.ปญฺจก. 22/45)

ททมาโน ปิโย โหติ.
“ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก”
(องฺ.ปญฺจก. 22/44)

ททํ ปิโย โหติ ภชนฺติ นํ พหู.
“ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขา”
(องฺ.ปญฺจก. 22/43)

ททํ มิตฺตานิ คนฺถติ.
“ผู้ให้ ย่อมจะผูกไมตรีไว้ได้”
(สํ.ส. 15/316)

พาลา หเว นปฺปสํสนฺติ ทานํ.
“คนพาลเท่านั้น ย่อมไม่สรรเสริญทาน”
(ขุ.ธ. 25/38)

วิเจยฺยทานํ สุคตปฺปสตฺถํ.
“การเลือกให้ อันพระสุคตทรงสรรเสริญ”
(สํ.ส. 15/30, ขุ.ชา.อฏฺฐก. 27/249, เปต. 26/197)

นตฺถิ จิตฺเต ปสนฺนมฺหิ อปฺปกา นาม ทกฺขิณา.
“เมื่อจิตเลื่อมใสแล้ว ทักษิณาทานชื่อว่าน้อย ย่อมไม่มี”
(ขุ.วิมาน. 26/82)

ทานญฺจ ยุทฺธญฺจ สมานมาหุ.
“ท่านว่าทานและการรบเสมอกัน”
(สํ.ส. 15/29, ขุ.ชา.อฏฺฐก. 27/249)