Tagged: สีลวรรค หมวดศีล

สีลวา หิ พหู มิตฺเต สญฺญเมนาธิคจฺฉติ ทุสฺสีโล ปน มิตฺเตหิ ธํสเต ปาปมาจรํ.

สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี ปตฺถยาโน ตโย สุเข ปสํสํ วิตฺติลาภญฺจ เปจฺจ สคฺเค ปโมทนํ.

สีลเมวิธ สิกฺเขถ อสฺมึ โลเก สุสิกฺขิตํ สีลํ หิ สพฺพสมฺปตฺตึ อุปนาเมติ เสวิตํ.

โย จ วสฺสสตํ ชีเว ทุสฺสีโล อสมาหิโต เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย สีลวนฺตสฺส ฌายิโน.

พหุสฺสุโตปิ เจ โหติ สีเลสุ สุสมาหิโต อุภเยน นํ ปสํสนฺติ สีลโต จ สุเตน จ.

น เวทา สมฺปรายาย น ชาติ นปิ พนฺธวา สกญฺจ สีลสํสุทฺธํ สมฺปรายสุขาวหํ.

ตสฺมา หิ นารี จ นโร จ สีลวา อฏฺฐงฺคุเปตํ อุปวสฺสุโปสถํ ปุญฺญานิ กตฺวาน สุขุทฺริยานิ อนินฺทิตา สคฺคมุเปนฺติ ฐานํ.

กาเยน วาจาย จ โยธ สญฺญโต มนสา จ กิญฺจิ น กโรติ ปาปํ น อตฺตเหตุ อลิกํ ภณาติ ตถาวิธํ สีลวนฺตํ วทนฺติ.

อิเธว นินฺทํ ลภติ เปจฺจาปาเย จ ทุมฺมโน สพฺพตฺถ ทุมฺมโน พาโล สีเลสุ อสมาหิโต.

อิเธว กิตฺตึ ลภติ เปจฺจ สคฺเค จ สุมโน สพฺพตฺถ สุมโน ธีโร สีเลสุ สุสมาหิโต.

อวณฺณญฺจ อกิตฺติญฺจ ทุสฺสีโล ลภเต นโร วณฺณํ กิตฺตึ ปสํสญฺจ สทา ลภติ สีลวา.

อาทิ สีลํ ปติฏฺฐา จ กลฺยาณานญฺจ มาตุกํ ปมุขํ สพฺพธมฺมานํ ตสฺมา สีลํ วิโสธเย.

สีลํ เสตุ มเหสกฺโข สีลํ คนฺโธ อนุตฺตโร สีลํ วิเลปนํ เสฏฺโฐ เยน วาติ ทิโส ทิสํ.

สีลํ สมฺพลเมวคฺคํ สีลํ ปาเถยฺยมุตฺตมํ สีลํ เสฏฺโฐ อติวาโห เยน วาติ ทิโส ทิสํ.

สีลเมว อิธ อคฺคํ ปญฺญวา ปน อุตฺตโม มนุสฺเสสุ จ เทเวสุ สีลปญฺญาณโต ชยํ.

สีลํ พลํ อปฺปฏิมํ สีลํ อาวุธมุตฺตมํ สีลํ อาภรณํ เสฏฺฐํ สีลํ กวจมพฺภุตํ.

เตสํ สมฺปนฺนสีลานํ อปฺปมาทวิหารินํ สมฺมทญฺญา วิมุตฺตานํ มาโร มคฺคํ น วินฺทติ.

อุนฺนฬสฺส ปมตฺตสฺส พาหิราสสฺส ภิกฺขุโน สีลํ สมาธิ ปญฺญา จ ปาริปูรึ น คจฺฉติ.

สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี.
“ปราชญ์พึงรักษาศีล”
(ขุ.อิติ. 25/282)

สญฺญมโต เวรํ น จียติ.
“เมื่อคอยระวังอยู่ เวรย่อมไม่ก่อขึ้น”
(ที.มหา. 10/159, ขุ.อุ. 25/215)

สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร.
“ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี”
(สํ.ส. 15/106, ขุ.ธ. 25/64)

สํวาเสน สีลํ เวทิตพฺพํ.
“ศีลพึงรู้ได้เพราะอยู่ร่วมกัน”
(นัย- ขุ.อุ. 25/178)

สีลํ โลเก อนุตฺตรํ.
“ศีลเป็นเยี่ยมในโลก”
(ขุ.ชา.เอก. 27/28)

สีลํ กิเรว กลฺยาณํ.
“ท่านว่าศีลนั่นเทียว เป็นความดี”
(ขุ.ชา.เอก. 27/28)

สีลํ ยาว ชรา สาธุ.
“ศีลยังประโยชน์ให้สำเร็จตราบเท่าชรา”
(สํ.ส. 15/50)

สุขํ ยาว ชรา สีลํ.
“ศีลนำสุขมาให้ตราบเท่าชรา”
(ขุ.ธ. 25/59)