คนทำกรรมใดด้วยทาน ด้วยความประพฤติสม่ำเสมอ ด้วยความสำรวม ฯลฯ

ทาเนน สมจริยาย     สํยเมน ทเมน จ
ยํ กตฺวา สุขิโต โหติ     น จ ปจฺฉานุตปฺปติ.

[คำอ่าน]

ทา-เน-นะ, สะ-มะ-จะ-ริ-ยา-ยะ…..สัง-ยะ-เม-นะ, ทะ-เม-นะ, จะ
ยัง, กัด-ตะ-วา, สุ-ขิ-โต, โห-ติ…..นะ, จะ, ปัด-ฉา-นุ-ตับ-ปะ-ติ

[คำแปล]

“คนทำกรรมใดด้วยทาน ด้วยความประพฤติสม่ำเสมอ ด้วยความสำรวม และด้วยการฝึกตน ย่อมมีความสุข เพราะกรรมนั้นย่อมไม่ตามเผาผลาญในภายหลัง.”

(โพธิสตฺต) ขุ.ชา.ปกิณฺณก. 27/398.

ทาน คือ การให้ หมายถึง การสละให้ปันสิ่งของของตนแก่ผู้อื่น ด้วยเจตนาที่จะสงเคราะห์อนุเคราะห์อย่างหนึ่ง ด้วยเจตนาปรารถนาบุญกุศลอย่างหนึ่ง การให้ทานนี้ถือเป็นบุญเบื้องต้นในพุทธศาสนา เป็นสิ่งที่ทำง่ายกว่าบุญอย่างอื่น เพราะบุคคลผู้มีทรัพย์สินเงินทอง หากไม่มีความตระหนี่เสียแล้ว ย่อมสามารถให้ทานได้ และทานนี้เป็นบุญที่จะช่วยอำนวยโภคทรัพย์ให้ในสัมปรายภพด้วย

ความประพฤติสม่ำเสมอ คือ ความประพฤติไม่ถือตัว ไม่เย่อหยิ่งจองหอง ไม่เจ้ายศเจ้าอย่าง มองผู้คนทั้งหลายมีศักดิ์ศรีในความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน ไม่ดูหมิ่นดูแคลนผู้อื่น ให้เกียรติผู้อื่นเสมอกัน บุคคลผู้มีความประพฤติเช่นนี้ย่อมเป็นที่รักและนับถือของบุคคลทั้งปวง

ความสำรวม หมายถึง ความระวังกาย วาจา ใจ ไม่ให้ไปทำ พูด คิด ในทางที่เป็นบาปอกุศล ทำให้บุคคลสามารถละเว้นจากการทำบาปทั้งหลายได้ เมื่อสำรวมระวังด้วยดี ไม่กระทำบาปทั้งหลาย ทำแต่กรรมที่เป็นบุญกุศล บาปใหม่ไม่ก่อ บาปเก่าย่อมลดลง บุญกุศลย่อมพอกพูน เมื่อเป็นเช่นนี้ บุคคลนั้นย่อมเป็นผู้ที่สมบูรณ์ด้วยบุญ ได้รับความสุขความเจริญจากผลของบุญ และได้รับความเคารพนับถือจากบุคคลทั้งปวง

การฝึกตน หมายถึง การฝึกฝนอบรมจิตของตนให้เป็นจิตที่บริสุทธิ์ ปราศจากกิเลสเครื่องมัวหมองทั้งหลาย ด้วยความมุ่งหมายที่จะทำลายกิเลสตัณหาให้หมดสิ้นไปจากขันธสันดาน และสามารถเข้าถึงเป้าหมายสูงสุดคือพระนิพพานได้ในที่สุด

บุคคลผู้ประพฤติตนบนพื้นฐานคุณธรรม 4 ประการดังกล่าวแล้ว ย่อมประสบแต่ความสุขความเจริญ เพราะความประพฤติเช่นนี้ ย่อมไม่ตามเผาผลาญเขาให้เดือดร้อนในภายหลัง มีแต่จะอำนวยศุภผลคือความสุขความเจริญงอกงามให้เท่านั้น.

You may also like...