สนฺโต สตฺตหิเต รตา “สัตบุรุษยินดีในการเกื้อกูลสัตว์”

สนฺโต สตฺตหิเต รตา.

[คำอ่าน : สัน-โต, สัด-ตะ-หิ-เต, ระ-ตา]

“สัตบุรุษยินดีในการเกื้อกูลสัตว์”

(ชาตกฏฺฐกถา 1/230)

สัตบุรุษ คือผู้ที่เป็นคนดี มีคุณธรรม มีจิตใจสูง ย่อมมีความยินดีในการช่วยเหลือหรือสงเคราะห์เกื้อกูลผู้อื่น ทั้งในหมู่มนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย เพราะการเกื้อกูลนั้นเป็นหลักธรรมอันสำคัญที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้สังคมอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข เป็นการแสดงออกถึงเมตตา กรุณา และไมตรีจิตอันงดงาม ซึ่งเป็นคุณลักษณะของผู้มีจิตใจประเสริฐ

เมื่อคนในสังคมมีจิตใจยินดีในการสงเคราะห์เกื้อกูลกันแล้ว ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ก็จะเกิดขึ้น ทุกคนในชุมชนเดียวกันต่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ช่วยเหลือแบ่งปันกันเมื่อมีความจำเป็น ไม่เห็นแก่ตัว ไม่ฉวยโอกาสหรือเอารัดเอาเปรียบกัน การเบียดเบียนและความขัดแย้งก็จะลดน้อยลงไปหรือไม่เกิดขึ้นเลย เพราะต่างฝ่ายต่างมีจิตที่เป็นมิตรต่อกัน

เมื่อไม่มีการเบียดเบียนกัน และมีการช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นพื้นฐาน ความสุขก็จะบังเกิดขึ้นในหมู่ชน คนในสังคมจะสามารถอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข มีความมั่นคงทางจิตใจ มีความไว้วางใจซึ่งกันและกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นรากฐานของสังคมอันดีงาม เป็นพลังที่ช่วยสร้างความเข้มแข็งให้แก่สังคมในภาพรวม

ด้วยเหตุนี้ เราทุกคนจึงควรฝึกฝนตนให้เป็นผู้ยินดีในการเกื้อกูล ไม่เพิกเฉยต่อความทุกข์ของผู้อื่น ไม่เพิกเฉยต่อการเรียกร้องความช่วยเหลือที่เราสามารถให้ได้ เพราะการที่เราทำความดีด้วยความจริงใจ ย่อมทำให้เกิดพลังแห่งความดีงามที่ขยายออกไปสู่วงกว้าง

การเกื้อกูลกันนี้ เริ่มได้ตั้งแต่ในครอบครัวของเราเอง จากนั้นจึงขยายไปสู่ชุมชน สังคม จนถึงระดับประเทศและระดับโลก หากทุกคนร่วมมือกันในทางที่ดีเช่นนี้ โลกทั้งใบย่อมเต็มไปด้วยความเข้าใจ ความเมตตา และความสงบสุขอย่างแท้จริง.