วิสฺสาสปรมา ญาตี “ความคุ้นเคย เป็นญาติอย่างยิ่ง”

วิสฺสาสปรมา ญาตี.

[คำอ่าน : วิด-สา-สะ-ปะ-ระ-มา, ยา-ตี]

“ความคุ้นเคย เป็นญาติอย่างยิ่ง”

(ขุ.ธ. 25/42)

ธรรมดาของบุคคลที่เป็นญาติกัน ย่อมมีความใกล้ชิดสนิทสนมกันตามธรรมชาติ เพราะมีสายสัมพันธ์ทางสายเลือดหรือเครือญาติเป็นพื้นฐาน ทำให้เกิดความไว้วางใจและคุ้นเคยต่อกันง่าย แต่หากเป็นญาติที่อยู่ห่างไกลกัน ไม่ค่อยได้พบเจอหรือไม่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกันเป็นเวลานาน ก็อาจทำให้ความคุ้นเคยจางลง ความผูกพันลดน้อยลง จนบางครั้งอาจรู้สึกเหมือนไม่ใช่ญาติกัน

ในทางตรงข้าม ยังมีบุคคลอีกประเภทหนึ่งที่แม้จะไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันเลย แต่กลับมีความผูกพันและใกล้ชิดกันอย่างลึกซึ้ง ไปไหนไปด้วยกัน อยู่เคียงข้างกันยามทุกข์และยามสุข คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสมอ ยามมีปัญหาก็พึ่งพาอาศัยได้ ยามสุขก็ร่วมยินดีด้วยกัน บุคคลเช่นนี้แม้ไม่ใช่ญาติทางสายเลือด แต่ก็ถือได้ว่าเป็น “ญาติทางใจ” อย่างแท้จริง

ความเป็นญาติจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับสายเลือดเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับความจริงใจ ความคุ้นเคย และการอยู่ร่วมกันด้วยไมตรี บุคคลที่สามารถร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราได้โดยไม่ทอดทิ้งกันนั้น มีคุณค่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าญาติแท้ ๆ เลย และบางครั้งอาจมีความผูกพันมากกว่าญาติที่ห่างเหินด้วยซ้ำ

เมื่อมีบุคคลใดในชีวิตที่เป็นดั่งญาติทางใจ ควรเห็นคุณค่าของเขา และรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้ให้ดีที่สุด คอยดูแล เกื้อกูล และแสดงความห่วงใยกันอยู่เสมอ เพราะความสัมพันธ์เช่นนี้หาได้ยาก และเป็นหลักพึ่งพิงทางใจที่สำคัญในยามเผชิญปัญหาหรือความทุกข์

ความเป็นญาติที่แท้จริงจึงไม่ใช่เพียงแค่ชื่อเรียกทางสายสัมพันธ์ แต่คือความรัก ความห่วงใย และการไม่ทอดทิ้งกันในทุกสถานการณ์ หากเรามีบุคคลเช่นนี้ในชีวิต ขอให้เราจงรักษาเขาไว้ให้มั่น เพราะเขาคือหนึ่งในสมบัติที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเรา.