โย จ ปุตฺตานมสฺสโว “บรรดาบุตรทั้งหลาย บุตรผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”

โย จ ปุตฺตานมสฺสโว.

[คำอ่าน : โย, จะ, ปุด-ตา-นะ-มัด-สะ-โว]

“บรรดาบุตรทั้งหลาย บุตรผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”

(สํ.ส. 15/10)

บุตร คือผู้ที่เกิดจากบิดามารดา ทั้งร่างกายและจิตใจของบุตรล้วนมีรากฐานมาจากบุพการี ร่างกายของบุตรเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่พ่อแม่ได้หล่อเลี้ยงและให้กำเนิด ส่วนชีวิตและจิตใจนั้นก็เติบโตขึ้นมาภายใต้การดูแลเอาใจใส่ อบรมเลี้ยงดูด้วยความรักและเสียสละของท่านมาโดยตลอด

ด้วยเหตุนี้ มารดาและบิดาจึงเปรียบเสมือนผู้ให้ชีวิต ผู้ที่ควรได้รับความเคารพและการตอบแทนบุญคุณอย่างสูงสุด ผู้ที่เป็นบุตรจึงจำเป็นต้องมีความกตัญญูกตเวที เชื่อฟังคำสั่งสอน และไม่ลืมคุณของท่าน การที่ลูกเชื่อฟังพ่อแม่ นอกจากจะแสดงถึงความเคารพแล้ว ยังเป็นสิ่งที่ทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจและได้รับการยกย่องจากผู้คนในสังคมด้วย

ความเชื่อฟังของลูกไม่เพียงแต่สร้างชื่อเสียงให้แก่พ่อแม่เท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยให้พ่อแม่มีความสบายใจ ลูกที่ว่านอนสอนง่ายย่อมทำให้พ่อแม่ไม่ต้องทุกข์ร้อน ไม่ต้องเป็นห่วงกังวลในการดำเนินชีวิตของลูก เพราะรู้ว่าลูกสามารถปฏิบัติตนอยู่ในกรอบของความดีงาม และสามารถดูแลตนเองได้อย่างเหมาะสม

ความสุขส่วนหนึ่งของพ่อแม่จึงอยู่ที่การเห็นลูกเชื่อฟัง ว่าง่าย และมีความประพฤติดี เพราะเมื่อลูกปฏิบัติตนเช่นนี้ พ่อแม่ก็สามารถวางใจได้ว่า การเลี้ยงดูและอบรมที่ได้ทำมาตลอดนั้นไม่สูญเปล่า

ด้วยเหตุนี้ ลูกที่เชื่อฟังพ่อแม่ ว่าง่าย สอนง่าย และมีความกตัญญู จึงนับว่าเป็นลูกที่ประเสริฐ เป็นผู้ที่ควรได้รับการยกย่องทั้งจากครอบครัวและสังคม เป็นแบบอย่างของความดีที่ควรเจริญรอยตามต่อไป.