ปุตฺตา วตฺถุ มนุสฺสานํ “บุตร เป็นที่ตั้งของมนุษย์ทั้งหลาย”

ปุตฺตา วตฺถุ มนุสฺสานํ

[คำอ่าน : ปุด-ตา, วัด-ถุ, มะ-นุด-สา-นัง]

“บุตร เป็นที่ตั้งของมนุษย์ทั้งหลาย”

(สํ.ส. 15/51)

บุตร นับว่าเป็นความหวังอันสำคัญของมนุษย์ทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใดหรือสังคมใด คนส่วนใหญ่มักมีความปรารถนาจะมีบุตร เพราะเชื่อว่าบุตรคือผู้ที่จะสืบสานวงศ์ตระกูลให้ยืนยาว เป็นผู้รับช่วงต่อทั้งชื่อเสียง เกียรติยศ และภารกิจต่าง ๆ ของครอบครัวให้คงอยู่ต่อไปในอนาคต

นอกจากหวังให้มีบุตรเพื่อสืบเชื้อสายแล้ว คนทั้งหลายยังใฝ่ฝันจะได้บุตรที่ดี มีความประพฤติเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย เชื่อฟังคำสั่งสอนของพ่อแม่ รวมถึงมีจิตใจกตัญญูกตเวที เพราะบุตรที่มีลักษณะเช่นนี้นอกจากจะเป็นที่รักของครอบครัวแล้ว ยังเป็นที่ชื่นชมของสังคมอีกด้วย

เมื่อพ่อแม่ได้บุตรที่ดี ก็ย่อมเกิดความสุขทั้งทางกายและใจ การได้เห็นบุตรเติบโตด้วยคุณธรรม มีอนาคตที่มั่นคง ย่อมเป็นสิ่งปลอบประโลมจิตใจของผู้เป็นพ่อแม่ให้คลายความเหน็ดเหนื่อยจากการเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนมาตลอด

อีกทั้งเมื่อสังคมได้เห็นว่าบุตรของตนเป็นผู้มีความประพฤติดี ก็ย่อมกล่าวชื่นชมยกย่อง ส่งผลให้ผู้เป็นพ่อแม่มีความภาคภูมิใจในฐานะผู้ให้กำเนิดและหล่อหลอมคนดีอีกคนหนึ่งให้แก่สังคม เป็นเสมือนเกียรติประวัติที่มีค่ายิ่งในชีวิตของบุพการี

ดังนั้น การมีบุตรจึงไม่ใช่เพียงเรื่องของสายเลือดหรือความผูกพันทางครอบครัวเท่านั้น หากแต่เป็นเรื่องของความหวังและความหมายในชีวิตของพ่อแม่ การได้บุตรที่ดีจึงถือเป็นพรอันล้ำค่าที่ทำให้ชีวิตของผู้ให้กำเนิดเปี่ยมสุขและเป็นที่ยอมรับในสายตาของผู้คนทั้งหลาย.