ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ “บุญ อันโจรนำไปไม่ได้”

ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ.

[คำอ่าน : ปุน-ยัง, โจ-เร-หิ, ทู-หะ-รัง]

“บุญ อันโจรนำไปไม่ได้”

(สํ.ส. 15/50)

ในโลกยุคปัจจุบันที่เราต่างมุ่งเน้นการสะสมทรัพย์สินเงินทอง เพื่อสร้างความมั่นคงให้กับชีวิต ไม่ว่าจะเป็น บ้าน รถ หรือเงินฝากในธนาคาร แต่ทรัพย์สินภายนอกเหล่านี้ล้วนมีความไม่แน่นอน สุ่มเสี่ยงต่อภัยอันตรายรอบด้าน ทั้งอัคคีภัย อุทกภัย หรือแม้แต่ภัยจากมิจฉาชีพ ดังคำโบราณที่กล่าวไว้ว่า “ทรัพย์ภายนอกเป็นสาธารณะแก่โจร” แต่ในทางกลับกัน มีทรัพย์สินชนิดหนึ่งที่ปลอดภัยที่สุด เพราะไม่มีใครแย่งหรือขโมยไปได้ นั่นคือ “บุญ” ซึ่งสอดคล้องกับพุทธสุภาษิตที่ว่า “ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ” หรือ “บุญ อันโจรนำไปไม่ได้”

บุญ ในทางพระพุทธศาสนา ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่การบริจาควัตถุสิ่งของ แต่หมายถึง “เครื่องชำระล้างจิตใจให้บริสุทธิ์” เป็นคุณงามความดีที่เกิดขึ้นในจิตใจของผู้กระทำ เมื่อเราทำความดี ไม่ว่าจะเป็นทางกาย วาจา หรือใจ กระแสแห่งความดีนั้นจะถูกบันทึกไว้ในจิตใต้สำนึกทันที สิ่งนี้เป็น “นามธรรม” ที่จับต้องไม่ได้ด้วยมือเปล่า จึงทำให้ไม่มีใครสามารถแย่งชิง ตัดตอน หรือขโมยเอาบุญนี้ไปจากเราได้ แตกต่างจากทรัพย์สินทางวัตถุที่จับต้องได้และเปลี่ยนมือได้ง่าย

หลักการสำคัญที่ทำให้โจรไม่สามารถขโมยบุญไปได้ คือกฎแห่ง “กัมมัสสกตา” หรือความเชื่อที่ว่า “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม” บุญเป็นสมบัติเฉพาะตนอย่างแท้จริง เปรียบเสมือนการรับประทานอาหาร ใครกินคนนั้นก็อิ่ม คนอื่นจะมาอิ่มแทนไม่ได้ หรือโจรจะมาขโมยความอิ่มไปจากท้องเราก็ไม่ได้เช่นกัน การสั่งสมบุญจึงเป็นการสร้างกรรมดีที่เป็นทรัพย์เฉพาะบุคคล ซึ่งจะส่งผลดีตอบแทนกลับมายังผู้กระทำโดยตรงอย่างเที่ยงตรงและยุติธรรมที่สุด

เรามักได้ยินคำว่า “อริยทรัพย์” หรือทรัพย์อันประเสริฐ ซึ่งหมายถึงคุณธรรมภายในจิตใจ เช่น ศรัทธา ศีล จาคะ และปัญญา ทรัพย์ประเภทนี้จัดเป็น “ทรัพย์ภายใน” ที่มีคุณค่าเหนือกว่า “ทรัพย์ภายนอก” อย่างมหาศาล เพราะทรัพย์ภายนอกนั้นหามาแล้วก็ต้องคอยระแวดระวัง ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษา และยังสร้างความกังวลใจ แต่ทรัพย์ภายในอย่างบุญกุศล ยิ่งสะสมมาก ยิ่งเบาใจ ยิ่งมีความสุข ไม่ต้องจ้างยามมาเฝ้า และไม่ต้องกลัวใครมาปล้นชิงไป

ความพิเศษของบุญคือเป็นทรัพย์ที่ติดตัวไปได้ทุกที่ ไม่ว่าเราจะเดินทางไปในถิ่นทุรกันดาร หรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ทรัพย์สินเงินทองอาจใช้การไม่ได้ หรืออาจกลายเป็นเป้าสายตาให้เกิดอันตรายแก่ชีวิต แต่ บุญกุศล จะเป็นเกราะป้องกัน เป็นที่พึ่งทางใจ และดึงดูดสิ่งดีๆ เข้ามาช่วยเหลือเราในยามวิกฤต ผู้ที่มีบุญสะสมไว้มากมักจะมีสติปัญญาในการแก้ไขปัญหาและแคล้วคลาดจากภยันตราย ซึ่งเป็นสิ่งที่เงินทองไม่สามารถซื้อหาได้

เมื่อสิ้นลมหายใจ ทรัพย์สมบัติมหาศาลที่เราหามาตลอดชีวิตต้องถูกทิ้งไว้ในโลกนี้ ให้ทายาทแย่งชิงกัน หรือผุพังไปตามกาลเวลา แต่ บุญ ที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณจะติดตามตัวเราไปดุจเงาตามตัว ส่งผลให้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และปัญญาสมบัติที่พร้อมมูลในชาติหน้า จึงกล่าวได้ว่าบุญคือสกุลเงินเดียวที่ใช้ได้ข้ามภพชาติ

หากต้องการสะสมทรัพย์ที่ปลอดภัยที่สุดคือบุญนี้ สามารถทำได้ง่ายๆ ในชีวิตประจำวันผ่านหลัก บุญกิริยาวัตถุ เริ่มต้นจาก “ทาน” คือการรู้จักแบ่งปันเพื่อลดความตระหนี่ “ศีล” คือการรักษากายวาจาให้เรียบร้อยไม่เบียดเบียนผู้อื่น และ “ภาวนา” คือการพัฒนาจิตใจให้สงบและเกิดปัญญา การหมั่นทำสามสิ่งนี้อย่างสม่ำเสมอ คือการฝากธนาคารบุญที่ดอกเบี้ยสูงที่สุด และไม่มีมิจฉาชีพคนไหนในโลกจะมาแฮ็กระบบความดีของเราไปได้

สรุปแล้ว สุภาษิตที่ว่า “บุญ อันโจรนำไปไม่ได้” นี้ เป็นสัจธรรมที่เตือนสติเราทุกคนไม่ให้หลงระเริงไปกับการหาทรัพย์สินภายนอกเพียงอย่างเดียว จนลืมสร้างทรัพย์ภายใน การลงทุนลงแรงไปกับการทำความดี เป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยงเป็นศูนย์ แต่ให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าทั้งในชาตินี้และชาติหน้า ดังนั้น อย่ารอช้าที่จะเริ่มสะสมเสบียงบุญตั้งแต่วันนี้ เพราะนี่คือสมบัติชิ้นเดียวที่เป็นของเราอย่างแท้จริง และตลอดไป.