อติติกฺโข จ เวรวา “คนแข็งกระด้าง ก็มีเวร”

อติติกฺโข จ เวรวา.

[คำอ่าน : อะ-ติ-ติก-โข, จะ, เว-ระ-วา]

“คนแข็งกระด้าง ก็มีเวร”

(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/339)

คนแข็งกระด้าง คือบุคคลที่ขาดความอ่อนน้อมถ่อมตน ขาดสัมมาคารวะ และไม่ยำเกรงผู้หลักผู้ใหญ่ บุคคลเช่นนี้มักแสดงออกด้วยกิริยาท่าทางหรือคำพูดที่หยาบกระด้าง แข็งกร้าว และมักยกตนข่มท่านอยู่เสมอ พฤติกรรมดังกล่าวไม่เพียงแต่เป็นการไม่เคารพผู้อื่น แต่ยังสะท้อนถึงการขาดวุฒิภาวะทางอารมณ์และขาดความเข้าใจในมารยาทสังคมอีกด้วย

คนที่มีความแข็งกระด้าง ย่อมไม่เป็นที่รักของผู้ใด แม้จะมีความสามารถเพียงใด แต่หากปราศจากความอ่อนโยน ก็ยากที่จะได้รับความร่วมมือหรือความไว้วางใจจากผู้อื่น ความแข็งกระด้างทำให้เกิดความหมางใจและบั่นทอนความสามัคคีในหมู่คณะ ส่งผลให้ไม่สามารถทำงานร่วมกับใครได้อย่างราบรื่น

เมื่อถึงคราวที่ต้องเผชิญปัญหาหรือความทุกข์ใจ คนแข็งกระด้างมักพบว่าตนเองต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง เพราะไม่มีใครอยากช่วยเหลือหรือแม้แต่เข้าใกล้ ความห่างเหินที่ตนสร้างไว้ด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว กลับกลายเป็นกำแพงที่กั้นความเมตตาจากผู้อื่นไม่ให้เข้ามาได้

ดังนั้น เราทุกคนควรพิจารณาตนเองอยู่เสมอ หากพบว่ามีลักษณะของความแข็งกระด้างในจิตใจ ก็ควรรีบปรับปรุงเสีย ฝึกตนให้เป็นคนอ่อนโยน รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน และมีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ รู้จักพูดจาดี มีมารยาท และเข้าใจผู้อื่น การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จะช่วยเปิดประตูสู่ความสัมพันธ์อันดี และทำให้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างสงบสุข

เมื่อเราละทิ้งความแข็งกระด้าง และแสดงออกด้วยความอ่อนโยนอย่างจริงใจ ผู้คนก็จะเปลี่ยนมุมมองต่อเรา เกิดความเมตตา ยอมรับ และพร้อมยื่นมือช่วยเหลือเมื่อเราต้องการ ความอ่อนโยนจึงไม่ใช่จุดอ่อน หากแต่เป็นพลังที่เชื่อมโยงจิตใจของคนในสังคมให้อยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว.