ใจสั่งมา

สนฺตุฏฺฐี ปรมํ ธนํ “ความสันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่ง”

สนฺตุฏฺฐี ปรมํ ธนํ "ความสันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่ง"

สนฺตุฏฺฐี ปรมํ ธนํ.

[คำอ่าน : สัน-ตุด-ถี, ปะ-ระ-มัง, ทะ-นัง]

“ความสันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่ง”

(ขุ.ธ. ๒๕/๔๒)

ความสันโดษ หมายถึง ความยินดีพอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่ ไม่โลภอยากได้ของคนอื่น ไม่โลภอยากได้จนเกินพอดี จนทำให้ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนเพื่อให้ได้สิ่งที่ปรารถนา

เมื่อบุคคลมีความสันโดษ เขาย่อมไม่มีความกระเสือกกระสนที่จะหามาซึ่งทรัพย์สินจนเกินประมาณ จนทำให้ตนเองและผู้อื่นต้องเดือดร้อน หากแต่จะยินดีในทรัพย์สินของตนเท่าที่มีอยู่ หรือที่เรากเรียกว่า รู้จักพอ

เมื่อบุคคลมีความสันโดษ หรือรู้จักพอแล้ว เขาย่อมมีความสุขกับสิ่งของที่มีอยู่ ไม่ต้องไขว่คว้า ไม่ต้องดิ้นรน นั่นแหละคือทรัพย์อันเลิศเสียยิ่งกว่าทรัพย์

เพราะไม่ว่าจะหาทรัพย์สินได้มามากมายแค่ไหนเพียงไรก็ตาม หากไม่มีความสันโดษ ไม่รู้จักพอเสียแล้ว เขาย่อมไม่รู้สึกว่าตนเองมี ย่อมรู้สึกถึงแต่ความไม่มีอยู่ร่ำไป นั่นแหละเป็นเหตุให้เกิดความทุกข์ไม่รู้จบสิ้น

ดังนั้น ความสันโดษ จึงถือว่าเป็นทรัพย์ที่ยิ่งกว่าทรัพย์ เพราะทรัพย์สมบัติทั่ว ๆ ไป ไม่สามารถสร้างความสุขให้คนได้อย่างแท้จริง แต่ทรัพย์คือความสันโดษนั้น ทำให้บุคคลประสบกับความสุขในการดำเนินชีวิต


สารบัญ พุทธศาสนสุภาษิต


ดูอักษรย่อบอกนามคัมภีร์ได้ที่นี่


คุณอาจสนใจเรื่องเหล่านี้

น ฆาสเหตุปิ กเรยฺย ปาปํ "ไม่ควรทำบาปเพราะเห็นแก่กิน"
ทนฺโต เสฏฺโฐ มนุสฺเสสุ "ในหมู่มนุษย์ ผู้ฝึกตนได้แล้ว เป็นผู้ประเสริฐสุด"
กวิ คาถานมาสโย "กวี เป็นที่อาศัยแห่งคาถาทั้งหลาย"
น ตํ กมฺมํ กตํ สาธุ ยํ กตฺวา อนุตปฺปติ "ทำกรรมใดแล้วร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำแล้วนั้นไม่ดี"
ปฏิกจฺเจว ตํ กยิรา ยํ ชญฺญา หิตมตฺตโน "รู้ว่าการใดเป็นประโยชน์แก่ตน พึงรีบทำการนั้นเทียว"
นาสฺมเส กตปาปมฺหิ "ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป"
โย พาโล มญฺญตี พาลฺยํ ปณฺฑิโต วาปิ เตน โส "คนโง่รู้สึกว่าตนโง่ จะเป็นผู้ฉลาดเพราะเหตุนั้นได้บ้าง"
อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต อตฺถา อจฺเจนฺติ มาณเว "ประโยชน์ ย่อมล่วงเลยคนหนุ่มผู้ทอดทิ้งการงาน"