ทุคฺคา อุทฺธรถตฺตานํ ปงฺเก สนฺโน ว กุญฺชโร.
“จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้น”
(ขุ.ธ. 25/58)

ปฏิมํเสตมตฺตนา.
“จงพิจารณาตนด้วยตนเอง”
(ขุ.ธ. 25/66)

อตฺตนา โจทยตฺตานํ.
“จงเตือนตนด้วยตนเอง”
(ขุ.ธ. 25/66)

อตฺตานญฺเจ ตถา กยิรา ยถญฺญมนุสาสติ.
“ถ้าพร่ำสอนผู้อื่นฉันใด ก็ควรทำตนฉันนั้น”
(ขุ.ธ. 25/36)

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ จิตฺตเกฺลเสหิ ปณฺฑิโต.
“บัณฑิตพึงทำตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่องเศร้าหมองจิต”
(สํ.มหา. 19/29, ขุ.ธ. 25/26)

อตฺตานญฺเจ ปิยํ ชญฺญา รกฺเขยฺย นํ สุรกฺขิตํ.
“ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ควรรักษาตนนั้นให้ดี”
(ขุ.ธ. 25/36)

โย รกฺขติ อตฺตานํ รกฺขิโต ตสฺส พาหิโร.
“ผู้ใดรักษาตนได้แล้ว ภายนอกของผู้นั้นก็เป็นอันรักษาด้วย”
(องฺ.ฉกฺก. 22/417)

อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ.
“ผู้มีตนฝึกดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งหาได้ยาก”
(ขุ.ธ. 25/36)

อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา.
“ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตน.”
(ขุ.ธ. 25/34)

อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา.
“บัณฑิต ย่อมฝึกตน”
(ม.ม. 13/487, ขุ.ธ. 25/25, ขุ.เถร. 26/389)

อตฺตตฺถปญฺญา อสุจี มนุสฺสา.
“มนุษย์ผู้เห็นแก่ประโยชน์ตน เป็นคนไม่สะอาด”
(ขุ.สุ. 25/339)

อตฺตนา อกตํ ปาปํ อตฺตนา ว วิสุชฺฌติ.
“ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง”
(ขุ.ธ. 25/37, ขุ.มหา. 29/37, ขุ.จู. 30/116)

อตฺตนา ว กตํ ปาปํ อตฺตนา สงฺกิลิสฺสติ.
“ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง”
(ขุ.ธ. 25/37, ขุ.มหา. 29/27, ขุ.จู. 30/116)

นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ.
“ความรักอื่น เสมอด้วยตน ไม่มี”
(สํ.ส. 15/9)

อตฺตา หิ ปรมํ ปิโย.
“ตนแล เป็นที่รักอย่างยิ่ง”
(องฺ. สตฺตก. 23/99)

อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ.
“ตนแล เป็นที่พึ่งแห่งตน”
(ขุ.ธ. 25/36, 66)

อตฺตา สุทนฺโต ปุริสสฺส โชติ.
“ตนที่ฝึกดีแล้ว ย่อมเป็นแสงสว่างของบุรุษ”
สํ.ส. 15/248

อตฺตา หิ กิร ทุทฺทโม.
“ได้ยินว่า ตนแล ฝึกได้ยาก”
(ขุ.ธ. 25/36)

อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย.
“ชนะตนนั่นแหละเป็นดี”
(ขุ.ธ. 25/29)