น กหาปณวสฺเสน ติตฺติ กาเมสุ วิชฺชติ.
“ความอิ่มในกามทั้งหลาย ย่อมไม่มีเพราะฝนคือกหาปณะ”
(ขุ.ธ. ๒๕/๔๐, ขุ.ชา.ติก. ๒๗/๑๐๒)

กาเมหิ โลกมฺหิ น อตฺถิ ติตฺติ.
“ความอิ่มด้วยกามทั้งหลาย ไม่มีในโลก”
(ม.ม. 13/412, ขุ.เถร. 26/377)

น สนฺติ กามา มนุเชสุ นิจฺจา.
“กามทั้งหลายที่เที่ยง ไม่มีในมนุษย์”
(สํ.ส. 15/31)

สงฺกปฺปราโค ปุริสสฺส กาโม.
“ความกำหนัดเพราะดำริ เป็นกามของคน”
(สํ.ส. 15/32, องฺ.ฉกฺก. 22/460)

อวิชฺชาย นิวุโต โลโก เววิจฺฉา (ปมาทา) นปฺปกาสติ ชปฺปาภิเลปนํ พฺรูมิ ทุกฺขมสฺส มหพฺภยํ.

อนิจฺจา อทฺธุวา กามา พหุทุกฺขา มหาวิสา อโยคุโฬว สนฺตตฺโต อฆมูลา ทุกฺขปฺผลา.

โลโภ โทโส จ โมโห จ ปุริสํ ปาปเจตสํ หึสนฺติ อตฺตสมฺภูตา ตจสารํว สมฺผลํ.

เยน สลฺเลน โอติณฺโณ ทิสา สพฺพา วิธาวติ ตเมว สลฺลํ อพฺพุยฺห น ธาวติ น สีทติ.

ยา กาจิมา ทุคฺคติโย อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ อวิชฺชามูลกา สพฺพา อิจฺฉาโลภสมุสฺสยา.

ปรวชฺชานุปสฺสิสฺส นิจฺจํ อุชฺฌานสญฺญิโน อาสวา ตสฺส วฑฺฒนฺติ อารา โส อาสวกฺขยา.

นิทฺทํ น พหุลีกเรยฺย ชาคริยํ ภเชยฺย อาตาปี ตนฺทึ มายํ หสฺสํ ขิฑฺฑํ เมถุนํ วิปฺปชเห สวิภูสํ.

โกธสฺส วิสมูลสฺส มธุรคฺคสฺส พฺราหฺมณ วธํ อริยา ปสํสนฺติ ตญฺหิ เฉตฺวา น โสจติ.

กุหา ถทฺธา ลปา สิงฺคี อุนฺนฬา จาสมาหิตา น เต ธมฺเม วิรูหนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต.

กามา กฏุกา อาสีวิสูปมา เยสุ มุจฺฉิตา พาลา เต ทีฆรตฺตํ นิรเย สมปฺปิตา หญฺญนฺเต ทุกฺขิตา.

อวิชฺชนิวุตา โปสา.
“คนทั้งหลาย ถูกอวิชชาหุ้มห่อไว้”
(วิ.จุล. ๗/๔๐๐, องฺ.จตุกฺก. ๒๑/๙๓)

โภคตณฺหาย ทุมฺเมโธ หนฺติ อญฺเญว อตฺตนํ.
“ผู้มีปัญญาทราม ย่อมฆ่าตนเองเหมือนฆ่าผู้อื่น เพราะอยากได้โภคทรัพย์”
(ขุ.ธ. 25/63)

อูนา ว หุตฺวาน ชหนฺติ เทหํ.
“ผู้บริโภคกาม เป็นผู้พร่อง ละร่างกายไป”
(ม.ม. 13/411, ขุ.เถร. 26/377)

ภิยฺโย จ กาเม อภิปตฺถยนฺติ.
“ผู้บริโภคกาม ย่อมปรารถนากามยิ่งขึ้นไป”
(ม.ม. 13/411, ขุ.เถร. 26/377)

นตฺถิ โมหสมํ ชาลํ.
“ข่ายเสมอด้วยโมหะ ไม่มี”
(ขุ.ธ. 25/48)

กามา หิ จิตฺรา มธุรา มโนรมา วิรูปรูเปน มเถนฺติ จิตฺตํ อาทีนวํ กามคุเณสุ ทิสฺวา เอโก จเร ขคฺควิสาณกปฺโป.

วนํ ฉินฺทถ มา รุกฺขํ วนโต ชายตี ภยํ เฉตฺวา วนญฺจ วนถญฺจ นิพฺพนา โหถ ภิกฺขโว.

ลุทฺโธ อตฺถํ น ชานาติ ลุทฺโธ ธมฺมํ น ปสฺสติ อนฺธตมํ ตทา โหติ ยํ โลโภ สหเต นรํ.