Category: พุทธศาสนสุภาษิต

อเปตจิตฺเตน น สมฺภเชยฺย.
“ไม่ควรคบกับคนสิ้นคิด”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/84)

ตครํ ว ปลาเสน โย นโร อุปนยฺหติ ปตฺตาปิ สุรภี วายนฺติ เอวํ ธีรูปเสวนา.

น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา.
“ไม่ควรทำความสนิทสนมกับคนชั่ว”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/55)

น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตสุขเมธติ โคธากุลํ กกณฺฏาว กลึ ปาเปติ อตฺตนํ.

มาสฺสุ พาเลน สงฺคจฺฉิ อมิตฺเตเนว สพฺพทา.
“อย่าสมาคมกับคนพาลซึ่งเป็นดังศัตรูทุกเมื่อ”
(ขุ.ชา.นวก. 27/265)

ปาปมิตฺเต วิวชฺเชตฺวา ภเชยฺยุตฺตมปุคฺคเล โอวาเท จสฺส ติฏฺเฐยฺย ปตฺเถนฺโต อจลํ สุขํ.

ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน โย นโร อุปนยฺหติ กุสาปิ ปูติ วายนฺติ เอวํ พาลูปเสวนา.

ยาทิสํ กุรุเต มิตฺตํ ยาทิสญฺจูปเสวติ โสปิ ตาทิสโก โหติ สหวาโส หิ ตาทิโส.

สทฺเธน จ เปสเลน จ ปญฺญวตา พหุสฺสุเตน จ สขิตํ หิ กเรยฺย ปณฺฑิโต ภทฺโท สปฺปุริเสหิ สงฺคโม.

อุทฺธโต จปโล ภิกฺขุ มิตฺเต อาคมฺม ปาปเก สํสีทติ มโหฆสฺมึ อุมฺมิยา ปฏิกุชฺชิโต.

พาลสงฺคตจารี หิ ทีฆมทฺธาน โสจติ.
“ผู้เที่ยวสมาคมกับคนพาล ย่อมเศร้าโศกสิ้นกาลนาน”
(ขุ.ธ. 25/42)

ยตฺถ เวรี นิวีสติ น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต.
“ไพรีอยู่ในที่ใด บัณฑิตไม่ควรอยู่ในที่นั้น”
(ขุ.ชา.เอก. 27/34)

สงฺเกเถว อมิตฺตสฺมึ มิตฺตสฺมิมฺปิ น วิสฺสเส.
“ควรระแวงในศัตรู แม้ในมิตรก็ไม่ควรไว้ใจ”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/57)

น วิสฺสเส อวิสฺสฏฺเฐ วิสฺสฏฺเฐปิ น วิสฺสเส.
“ไม่ควรไว้ใจในคนไม่คุ้นเคย แม้ในคนคุ้นเคย ก็ไม่ควรไว้ใจ”
(ขุ.ชา.เอก. 27/30)

วิสฺสาสา ภยมนฺเวติ.
“เพราะไว้ใจ ภัยจึงตามมา”

อนตฺถา เยว วฑฺฒนฺติ พาลํ ปจฺจูปเสวโต.
“เมื่อคบหาคนพาล ย่อมมีแต่ความฉิบหาย”
(นัย- ขุ.ชา.นวก. 27/265)

อติจิรํ นิวาเสน ปิโย ภวติ อปฺปิโย.
“เพราะอยู่ด้วยกันนานเกินไป คนที่รักก็มักหน่าย”

นาสฺมเส กตปาปมฺหิ.
“ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

ยํ เว เสวติ ตาทิโส.
“คบคนเช่นใด ก็เป็นคนเช่นนั้นแล”
(ว.ว.)

เอกตฺตํ ทฺวิรตฺตํ วา ทุกฺขํ วสติ เวริสุ.
“อยู่ในพวกไพรีคืนเดียวหรือสองคืน ก็เป็นทุกข์”

ทุกฺโข พาเลหิ สํวาโส อมิตฺเตเนว สพฺพทา.
“อยู่ร่วมกับพวกพาล นำทุกข์มาให้เสมอไป เหมือนอยู่ร่วมกับศรัตรู”

ธีโร จ สุขสํวาโส ญาตีนํว สมาคโม.
“อยู่ร่วมกับปราชญ์ นำสุขมาให้ เหมือนสมาคมกับญาติ”

สุโข หเว สปฺปุริเสน สงฺคโม.
“สมาคมกับสัตบุรุษ นำสุขมาให้”

นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี.
“ผู้คบคนเลว ย่อมเลวลง”

ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโม.
“สมาคมกับคนพาล นำทุกข์มาให้”

น สงฺคโม ปาปชเนน เสยฺโย.
“สมาคมกับคนชั่ว ไม่ดีเลย”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/61)

ภทฺโท สปฺปุริเสหิ สงฺคโม.
“การสมาคมกับคนดี เป็นความเจริญ”
(ขุ.เถร. 26/405)

น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตสุขเมธติ.
“ผู้ไม่คบหาคนชั่ว ย่อมได้รับความสุขส่วนเดียว”
(ขุ.ชา.เอก. 27/46)

นาสฺมเส อลิกวาทิเน.
“ไม่ควรไว้ใจคนพูดพล่อย ๆ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)