Category: พุทธศาสนสุภาษิต

กตสฺส นตฺถิ ปฏิการํ.
“สิ่งที่ทำแล้ว ทำคืนไม่ได้เลย”
(ส.ส.)

กยิรา เจ กยิราเถนํ.
“ถ้าจะทำ ก็พึงทำการนั้นจริง”
(สํ.ส. 15/67, ขุ.ธ. 25/56)

กเรยฺย วากฺยํ อนุกมฺปกานํ.
“ควรทำตามถ้อยคำของผู้เอ็นดู”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/272)

กาลานุรูปํว ธุรํ นิยุญฺเช.
“พึงประกอบธุระให้เหมาะแก่กาลเทียว”
(ว.ว.)

รกฺเขยฺย อตฺตโน สาธุํ ลวณํ โลณตํ ยถา.
“พึงรักษาความดีของตนไว้ เหมือนเกลือรักษาความเค็ม”
(ส.ส.)

กิจฺจานุกุพฺพสฺส กเรยฺย กิจฺจํ.
“พึงทำกิจแก่ผู้ช่วยทำกิจ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/84)

นานตฺถกามสฺส กเรยฺย อตฺถํ.
“ไม่พึงทำประโยชน์แก่ผู้มุ่งความพินาศ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/84)

มา จ สาวชฺชมาคมา.
“อย่ามาถึงกรรมอันมีโทษเลย”
(ส.ฉ.)

อติสีตํ อติอุณฺหํ อติสายมิทํ อหุ อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต อตฺถา อจฺเจนฺติ มาณเว.

อถ ปาปานิ กมฺมานิ กรํ พาโล น พุชฺฌติ เสหิ กมฺเมหิ ทุมฺเมโธ อคฺคิทฑฺโฒว ตปฺปติ.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ มนุพุชฺฌติ อตฺถา ตสฺส ปวฑฺฒนฺติ เย โหนฺติ อภิปตฺถิตา.

โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ วรุณกฏฺฐํ ภญฺโชว ส ปจฺฉา อนุตปฺปติ.

สเจ ปุพฺเพกตเหตุ สุขทุกฺขํ นิคจฺฉติ โปราณกํ กตํ ปาปํ ตเมโส มุญฺจเต อิณํ.

สุขกามานิ ภูตานิ โย ทณฺเฑน วิหึสติ อตฺตโน สุขเมสาโน เปจฺจ โส น ลภเต สุขํ.

สุขกามานิ ภูตานิ โย ทณฺเฑน น หึสติ อตฺตโน สุขเมสาโน เปจฺจ โส ลภเต สุขํ.

อุฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อปฺปมตฺโต วิจกฺขโณ สุสํวิหิตกมฺมนฺโต ส ราชวสตึ วเส.

ปาปญฺเจ ปุริโส กยิรา น นํ กยิรา ปุนปฺปุนํ น ตมฺหิ ฉนฺทํ กริยาถ ทุกฺโข ปาปสฺส อุจฺจโย.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ นาวพุชฺฌติ ปจฺฉา กิจฺเจ สมุปฺปนฺเน กตฺตารํ นาธิคจฺฉติ.

สพฺเพ ตสนฺติ ทณฺฑสฺส สพฺเพ ภายนฺติ มจฺจุโน อตฺตานํ อุปมํ กตฺวา น หเนยฺย น ฆาตเย.

ยาทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต ผลํ กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ นาวพุชฺฌติ อตฺถา ตสฺส ปลุชฺชนฺติ เย โหนฺติ อภิปตฺถิตา.