กตญฺจ สุกตํ เสยฺโย.
“ทำความดีไว้ ย่อมจะดีกว่า”
(สํ.ส. 15/68, ขุ.ธ. 25/56)

ปจฺฉา ตปฺปติ ทุกฺกฏํ.
“ความชั่วย่อมเผาผลาญในภายหลัง”
(สํ.ส. 15/68, ขุ.ธ. 25/56)

อถ ปาปานิ กมฺมานิ กรํ พาโล น พุชฺฌติ เสหิ กมฺเมหิ ทุมฺเมโธ อคฺคิทฑฺโฒว ตปฺปติ.

อติสีตํ อติอุณฺหํ อติสายมิทํ อหุ อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต อตฺถา อจฺเจนฺติ มาณเว.

มา จ สาวชฺชมาคมา.
“อย่ามาถึงกรรมอันมีโทษเลย”
(ส.ฉ.)

นานตฺถกามสฺส กเรยฺย อตฺถํ.
“ไม่พึงทำประโยชน์แก่ผู้มุ่งความพินาศ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/84)

กิจฺจานุกุพฺพสฺส กเรยฺย กิจฺจํ.
“พึงทำกิจแก่ผู้ช่วยทำกิจ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/84)

รกฺเขยฺย อตฺตโน สาธุํ ลวณํ โลณตํ ยถา.
“พึงรักษาความดีของตนไว้ เหมือนเกลือรักษาความเค็ม”
(ส.ส.)

กาลานุรูปํว ธุรํ นิยุญฺเช.
“พึงประกอบธุระให้เหมาะแก่กาลเทียว”
(ว.ว.)

กเรยฺย วากฺยํ อนุกมฺปกานํ.
“ควรทำตามถ้อยคำของผู้เอ็นดู”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/272)

กยิรา เจ กยิราเถนํ.
“ถ้าจะทำ ก็พึงทำการนั้นจริง”
(สํ.ส. 15/67, ขุ.ธ. 25/56)

สพฺเพ ตสนฺติ ทณฺฑสฺส สพฺเพ ภายนฺติ มจฺจุโน อตฺตานํ อุปมํ กตฺวา น หเนยฺย น ฆาตเย.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ นาวพุชฺฌติ ปจฺฉา กิจฺเจ สมุปฺปนฺเน กตฺตารํ นาธิคจฺฉติ.

ปาปญฺเจ ปุริโส กยิรา น นํ กยิรา ปุนปฺปุนํ น ตมฺหิ ฉนฺทํ กริยาถ ทุกฺโข ปาปสฺส อุจฺจโย.

อุฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อปฺปมตฺโต วิจกฺขโณ สุสํวิหิตกมฺมนฺโต ส ราชวสตึ วเส.

สุขกามานิ ภูตานิ โย ทณฺเฑน น หึสติ อตฺตโน สุขเมสาโน เปจฺจ โส ลภเต สุขํ.

สุขกามานิ ภูตานิ โย ทณฺเฑน วิหึสติ อตฺตโน สุขเมสาโน เปจฺจ โส น ลภเต สุขํ.

สเจ ปุพฺเพกตเหตุ สุขทุกฺขํ นิคจฺฉติ โปราณกํ กตํ ปาปํ ตเมโส มุญฺจเต อิณํ.

โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ วรุณกฏฺฐํ ภญฺโชว ส ปจฺฉา อนุตปฺปติ.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ มนุพุชฺฌติ อตฺถา ตสฺส ปวฑฺฒนฺติ เย โหนฺติ อภิปตฺถิตา.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ นาวพุชฺฌติ อตฺถา ตสฺส ปลุชฺชนฺติ เย โหนฺติ อภิปตฺถิตา.

ยาทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต ผลํ กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ.