ยาทิสํ กุรุเต มิตฺตํ ยาทิสญฺจูปเสวติ โสปิ ตาทิสโก โหติ สหวาโส หิ ตาทิโส.

ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน โย นโร อุปนยฺหติ กุสาปิ ปูติ วายนฺติ เอวํ พาลูปเสวนา.

ปาปมิตฺเต วิวชฺเชตฺวา ภเชยฺยุตฺตมปุคฺคเล โอวาเท จสฺส ติฏฺเฐยฺย ปตฺเถนฺโต อจลํ สุขํ.

น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตสุขเมธติ โคธากุลํ กกณฺฏาว กลึ ปาเปติ อตฺตนํ.

ตครํ ว ปลาเสน โย นโร อุปนยฺหติ ปตฺตาปิ สุรภี วายนฺติ เอวํ ธีรูปเสวนา.

อสนฺเต นูปเสเวยฺย สนฺเต เสเวยฺย ปณฺฑิโต อสนฺโต นิรยํ เนนฺติ สนฺโต ปาเปนฺติ สุคตึ.

มาสฺสุ พาเลน สงฺคจฺฉิ อมิตฺเตเนว สพฺพทา.
“อย่าสมาคมกับคนพาลซึ่งเป็นดังศัตรูทุกเมื่อ”
(ขุ.ชา.นวก. 27/265)

น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา.
“ไม่ควรทำความสนิทสนมกับคนชั่ว”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/55)

อเปตจิตฺเตน น สมฺภเชยฺย.
“ไม่ควรคบกับคนสิ้นคิด”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/84)

อติสนฺเตปิ นาสฺมเส.
“ไม่ควรไว้ใจคนที่แกล้งทำสงบเสงี่ยม”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

นาสฺมเส อตฺตตฺถปญฺญมฺหิ.
“ไม่ควรไว้วางใจคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

นาสฺมเส กตปาปมฺหิ.
“ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

อนตฺถา เยว วฑฺฒนฺติ พาลํ ปจฺจูปเสวโต.
“เมื่อคบหาคนพาล ย่อมมีแต่ความฉิบหาย”
(นัย- ขุ.ชา.นวก. 27/265)

น วิสฺสเส อวิสฺสฏฺเฐ วิสฺสฏฺเฐปิ น วิสฺสเส.
“ไม่ควรไว้ใจในคนไม่คุ้นเคย แม้ในคนคุ้นเคย ก็ไม่ควรไว้ใจ”
(ขุ.ชา.เอก. 27/30)

สงฺเกเถว อมิตฺตสฺมึ มิตฺตสฺมิมฺปิ น วิสฺสเส.
“ควรระแวงในศัตรู แม้ในมิตรก็ไม่ควรไว้ใจ”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/57)

ยตฺถ เวรี นิวีสติ น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต.
“ไพรีอยู่ในที่ใด บัณฑิตไม่ควรอยู่ในที่นั้น”
(ขุ.ชา.เอก. 27/34)

พาลสงฺคตจารี หิ ทีฆมทฺธาน โสจติ.
“ผู้เที่ยวสมาคมกับคนพาล ย่อมเศร้าโศกสิ้นกาลนาน”
(ขุ.ธ. 25/42)

น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตสุขเมธติ.
“ผู้ไม่คบหาคนชั่ว ย่อมได้รับความสุขส่วนเดียว”
(ขุ.ชา.เอก. 27/46)

ภทฺโท สปฺปุริเสหิ สงฺคโม.
“การสมาคมกับคนดี เป็นความเจริญ”
(ขุ.เถร. 26/405)

น สงฺคโม ปาปชเนน เสยฺโย.
“สมาคมกับคนชั่ว ไม่ดีเลย”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/61)

ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโม.
“สมาคมกับคนพาล นำทุกข์มาให้”

นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี.
“ผู้คบคนเลว ย่อมเลวลง”

สุโข หเว สปฺปุริเสน สงฺคโม.
“สมาคมกับสัตบุรุษ นำสุขมาให้”

ธีโร จ สุขสํวาโส ญาตีนํว สมาคโม.
“อยู่ร่วมกับปราชญ์ นำสุขมาให้ เหมือนสมาคมกับญาติ”

ทุกฺโข พาเลหิ สํวาโส อมิตฺเตเนว สพฺพทา.
“อยู่ร่วมกับพวกพาล นำทุกข์มาให้เสมอไป เหมือนอยู่ร่วมกับศรัตรู”

เอกตฺตํ ทฺวิรตฺตํ วา ทุกฺขํ วสติ เวริสุ.
“อยู่ในพวกไพรีคืนเดียวหรือสองคืน ก็เป็นทุกข์”

ยํ เว เสวติ ตาทิโส.
“คบคนเช่นใด ก็เป็นคนเช่นนั้นแล”
(ว.ว.)

อติจิรํ นิวาเสน ปิโย ภวติ อปฺปิโย.
“เพราะอยู่ด้วยกันนานเกินไป คนที่รักก็มักหน่าย”

วิสฺสาสา ภยมนฺเวติ.
“เพราะไว้ใจ ภัยจึงตามมา”

นาสฺมเส อลิกวาทิเน.
“ไม่ควรไว้ใจคนพูดพล่อย ๆ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)