อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา
อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา.
“ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า”
(ที.มหา. 10/141, ขุ.ชา.เอก. 27/317)
อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา.
“ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า”
(ที.มหา. 10/141, ขุ.ชา.เอก. 27/317)
สพฺเพว นิกฺขิปิสฺสนฺติ ภูตา โลเก สมุสฺสยํ.
“สัตว์ทั้งปวง จักทอดทิ้งร่างไว้ในโลก”
(ที.มหา. 10/181, สํ.ส. 15/232)
น ทีฆมายุํ ลภเต ธเนน.
“คนไม่ได้อายุยืนเพราะทรัพย์”
(ม.ม. 13/412, ขุ.เถร. 26/378)
น จาปิ วิตฺเตน ชรํ วิหนฺติ.
“กำจัดความแก่ด้วยทรัพย์ไม่ได้”
(ม.ม. 13/412, ขุ.เถร. 26/378)
น มิยฺยมานํ ธนมนฺเวติ กิญฺจิ.
“ทรัพย์สักนิดก็ติดตามคนตายไปไม่ได้”
(ม.ม. 13/412, ขุ.เถร. 26/378)
น มิยฺยมานสฺส ภวนฺติ ตาณา.
“เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน”
(ม.ม. 13/412, ขุ.เถร. 26/378)
ชรูปนีตสฺส น สนฺติ ตาณา.
“เมื่อสัตว์ถูกชรานำเข้าไปแล้ว ไม่มีผู้ป้องกัน”
(สํ.ส. 15/3, องฺ.ติก. 20/198, ขุ.ชา.วีส. 27/416)
น หิ โน สงฺครนฺเตน มหาเสเนน มจฺจุนา.
“ความผัดเพี้ยนกับมฤตยูอันมีกองทัพใหญ่นั้น ไม่ได้เลย”
(ม.อุ. 14/348, ขุ.ชา.มหา. 28/165)
อปฺปกญฺจิทํ ชีวิตมาหุ ธีรา.
“ปราชญ์กล่าวว่า ชีวิตนี้น้อยนัก”
(ม.ม. 13/412, ขุ.สุ. 25/485, ขุ.เถร. 26/378)
สพฺพํ เภทปริยนฺตํ เอวํ มจฺจาน ชีวิตํ.
“ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วนมีความสลายเป็นที่สุด”
(ที.มหา. 10/141, ขุ.มหา. 29/145)
ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานิ.
“ควรทำบุญซึ่งนำสุขมาให้”
(สํ.ส. 15/3, องฺ.ติก. 20/198)
ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ.
“บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า”
(สํ.ส. 15/26, องฺ.ปญฺจก. 22/44, ขุ.ชา.ทสก. 27/294)
สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย.
“ความสั่งสมขึ้นซึ่งบุญ นำสุขมาให้”
(ขุ.ธ. 25/30)
ปุญฺญํ สุขํ ชีวิตสงฺขยมฺหิ.
“บุญ นำความสุขมาให้ ในเวลาสิ้นชีวิต”
(ขุ.ธ. 25/59)
อธิบายความหมายของสุภาษิต ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ “บุญ อันโจรนำไปไม่ได้” ทำไมบุญคือทรัพย์ภายในที่สำคัญกว่าเงินทอง
รกฺเขยฺยานาคตํ ภยํ.
“พึงป้องกันภัยที่ยังมาไม่ถึง”
(ขุ.ชา.จตุกฺก. 27/136)
คุณวา จาตฺตโน คุณํ.
“ผู้มีความดี จงรักษาความดีของตนไว้”
(ส.ส.)
ผาตึ กยิรา อวิเหฐยํ ปรํ.
“ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนเขา”
(ขุ.ชา.สตฺตก. 27/212)
ปุตฺตา วตฺถุ มนุสฺสานํ.
“บุตร เป็นที่ตั้งของมนุษย์ทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/51)
โย จ ปุตฺตานมสฺสโว.
“บรรดาบุตรทั้งหลาย บุตรผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”
(สํ.ส. 15/10)
สุสฺสูสา เสฏฺฐา ภริยานํ.
“บรรดาภริยาทั้งหลาย ภริยาผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”
(สํ.ส. 15/10)
ภตฺตา ปญฺญาณมิตฺถิยา.
“สามี เป็นเครื่องปรากฏของสตรี”
(สํ.ส. 15/57)
ภตฺตุญฺจ ครุโน สพฺเพ ปฏิปูเชนฺติ ปณฺฑิตา.
“ภริยาผู้ฉลาด ย่อมนับถือสามี และคนควรเคารพทั้งปวง”
(องฺ.อฏฺฐก. 23/273)
อิตฺถี ภณฺฑานมุตฺตมํ.
“สตรี เป็นสิ่งสูงสุดแห่งสิ่งของทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/60)
อิตฺถี มลํ พฺรหฺมจริยสฺส.
“สตรี เป็นมลทินของพรหมจรรย์”
(สํ.ส. 15/52, 59)
อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ.
“มารดาบิดา เป็นที่นับถือของบุตร”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)
ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร.
“มารดาบิดา ท่านว่าเป็นบุรพาจารย์ (ของบุตร)”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)
พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร.
“มารดาบิดา ท่านว่าเป็นพรหม (ของบุตร)”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)
กวิ คาถานมาสโย.
“กวี เป็นที่อาศัยแห่งคาถาทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/52)
หิรินิเสโธ ปุริโส โกจิ โลกสฺมิ วิชฺชติ.
“มีบางคนในโลก ที่ยับยั้งด้วยความละอาย”
(สํ.ส. 15/11, ขุ.ธ. 25/34)