สติกำหนดลมหายใจเข้าออก อันผู้ใดไม่อบรมให้บริบูรณ์ ทั้งกายทั้งจิตของผู้นั้นก็หวั่นไหว
อานาปานสฺสติ ยสฺส อปริปุณฺณา อภาวิตา กาโยปิ อิญฺชิโต โหติ จิตฺตมฺปิ โหติ อิญฺชิตํ.
อานาปานสฺสติ ยสฺส อปริปุณฺณา อภาวิตา กาโยปิ อิญฺชิโต โหติ จิตฺตมฺปิ โหติ อิญฺชิตํ.
อปฺปมาณํ หิตํ จิตฺตํ ปริปุณฺณํ สุภาวิตํ ยํ ปมาณํ กตํ กมฺมํ น ตํ ตตฺราวสิสฺสติ.
อนวฏฺฐิตจิตฺตสฺส สทฺธมฺมํ อวิชานโต ปริปฺลวปสาทสฺส ปญฺญา น ปริปูรติ.
น เหตมตฺถํ มหตีปิ เสนา สราชิกา ยุชฺฌมานา ลเภถ ยํ ขนฺติมา สปฺปุริโส ลเภถ ขนฺติผลสฺสูปสมนฺติ เวรา.
น สุทฺธิ เสจเนน อตฺถิ นปิ เกวลี พฺราหฺมโณ น เจว ขนฺติ โสรจฺจํ นปิ โส ปรินิพฺพุโต.
ขนฺติ ธีรสฺส ลงฺกาโร ขนฺติ ตโป ตปสฺสิโน ขนฺติ พลํ ว ยตีนํ ขนฺติ หิตสุขาวหา.
สีลสมาธิคุณานํ ขนฺติ ปธานการณํ สพฺเพปิ กุสลา ธมฺมา ขนฺตฺยาเยว วฑฺฒนฺติ เต.
สตฺถุโน วจโนวาทํ กโรติเยว ขนฺติโก ปรมาย จ ปูชาย ชินํ ปูเชติ ขนฺติโก
ขนฺติโก เมตฺตวา ลาภี ยสสฺสี สุขสีลวา ปิโย เทวมนุสฺสานํ มนาโป โหติ ขนฺติโก.
เกวลานํปิ ปาปานํ ขนฺติ มูลํ นิกนฺตติ ครหกลหาทีนํ มูลํ ขนติ ขนฺติโก.
อตฺตโนปิ ปเรสญฺจ อตฺถาวโห ว ขนฺติโก สคฺคโมกฺขคมํ มคฺคํ อารุฬฺโห โหติ ขนฺติโก.
ยสฺส อจฺจนฺตทุสฺสีลฺยํ มาลุวา สาลมิโวตฺถตํ กโรติ โส ตถตฺตานํ ยถา นํ อิจฺฉตี ทิโส.
นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ นตฺถิ ธญฺญสมํ ธนํ นตฺถิ ปญฺญาสมา อาภา วุฏฺฐิ เว ปรมา สรา.
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ
อตฺตานเมว ปฐมํ ปฏิรูเป นิเวสเย อถญฺญมนุสาเสยฺย น กิลิสฺเสยฺย ปณฺฑิโต.
อตฺตานญฺเจ ตถา กยิรา ยถญฺญมนุสาสติ สุทนฺโต วต ทเมถ อตฺตา หิ กิร ทุทฺทโม
อตฺตทตฺถํ ปรตฺเถน พหุนาปิ น หาปเย อตฺตทตฺถมภิญฺญาย สทตฺถปสุโต สิยา.
น เว อนตฺถกุสเลน อตฺถจริยา สุขาวหา.
“การประพฤติประโยชน์กับคนไม่ฉลาดในประโยชน์ ไม่นำสุขมาให้เลย”
(ขุ.ชา.เอก. 27/15)
สุขํ สุปติ พุทฺโธ จ เยน เมตฺตา สุภาวิตา.
“ผู้เจริญเมตตาดีแล้ว ย่อมหลับและตื่นเป็นสุข”
(ว.ว.)
อทสฺสเนน พาลานํ นิจฺจเมว สุขี สิยา.
“จะพึงมีความสุขเป็นนิตย์ ก็เพราะไม่พบเห็นคนพาล”
(ขุ.ธ. 25/42)
สุขา สทฺธมฺมเทสนา.
“การแสดงสัทธรรม นำความสุขมาให้”
(ขุ.ธ. 25/41)
สุโข พุทฺธานํ อุปฺปาโท.
“ความเกิดขึ้นแห่งท่านผู้รู้ทั้งหลาย นำสุขมาให้”
(ขุ.ธ. 25/41)
นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ.
“นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง”
(ม.ม. 13/281, ขุ.ธ. 25/42)
นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ.
“ความสุข (อื่น) ยิ่งกว่าความสงบ ไม่มี”
เตสํ วูปสโม สุโข.
“ความสงบระงับแห่งสังขารเหล่านั้น เป็นสุข”
(สํ.ส. 15/8, ขุ.ชา.เอก. 27/33)
อพฺยาปชฺฌํ สุขํ โลเก.
“ความไม่เบียดเบียน เป็นสุขในโลก”
(วิ.มหา. 4/6, ขุ.อุ. 25/86)
สพฺพตฺถ ทุกฺขสฺส สุขํ ปหานํ.
“ละเหตุแห่งทุกข์ได้ เป็นสุขในที่ทั้งปวง”
(ขุ.ธ. 25/59)
สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี.
“ปราชญ์พึงรักษาศีล”
(ขุ.อิติ. 25/282)
สญฺญมโต เวรํ น จียติ.
“เมื่อคอยระวังอยู่ เวรย่อมไม่ก่อขึ้น”
(ที.มหา. 10/159, ขุ.อุ. 25/215)
สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร.
“ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี”
(สํ.ส. 15/106, ขุ.ธ. 25/64)