ทเทยฺย ปุริโส ทานํ.
“เกิดเป็นคน ควรให้ของที่ควรให้”
(ขุ.ชา.สตฺตก. 27/217)

ททโต ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ.
“เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น”
(ที.มหา. 10/159, ขุ.อุ. 25/215)

อคฺคสฺส ทาตา ลภเต ปุนคฺคํ.
“ผู้ให้สิ่งที่เลิศ ย่อมได้สิ่งที่เลิศอีก”
(องฺ.ปญฺจก. 22/56)

เสฏฺฐนฺทโท เสฏฺฐมฺเปติ ฐานํ.
“ผู้ให้สิ่งประเสริฐ ย่อมถึงฐานะที่ประเสริฐ”
(องฺ.ปญฺจก. 22/56)

มนาปทายี ลภเต มนาปํ.
“ผู้ให้สิ่งที่ชอบใจ ย่อมได้สิ่งที่ชอบใจ”
(องฺ.ปญฺจก. 22/55)

สุขสฺส ทาตา เมธาวี สุขํ โส อธิคจฺฉติ.
“ปราชญ์ผู้ให้ความสุข ย่อมได้รับความสุข”
(องฺ.ปญฺจก. 22/45)

ททมาโน ปิโย โหติ.
“ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก”
(องฺ.ปญฺจก. 22/44)

ททํ ปิโย โหติ ภชนฺติ นํ พหู.
“ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขา”
(องฺ.ปญฺจก. 22/43)

ททํ มิตฺตานิ คนฺถติ.
“ผู้ให้ ย่อมจะผูกไมตรีไว้ได้”
(สํ.ส. 15/316)

พาลา หเว นปฺปสํสนฺติ ทานํ.
“คนพาลเท่านั้น ย่อมไม่สรรเสริญทาน”
(ขุ.ธ. 25/38)

วิเจยฺยทานํ สุคตปฺปสตฺถํ.
“การเลือกให้ อันพระสุคตทรงสรรเสริญ”
(สํ.ส. 15/30, ขุ.ชา.อฏฺฐก. 27/249, เปต. 26/197)

นตฺถิ จิตฺเต ปสนฺนมฺหิ อปฺปกา นาม ทกฺขิณา.
“เมื่อจิตเลื่อมใสแล้ว ทักษิณาทานชื่อว่าน้อย ย่อมไม่มี”
(ขุ.วิมาน. 26/82)

ทานญฺจ ยุทฺธญฺจ สมานมาหุ.
“ท่านว่าทานและการรบเสมอกัน”
(สํ.ส. 15/29, ขุ.ชา.อฏฺฐก. 27/249)