สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต.
“บัณฑิตควรเจริญธรรมขาว”
(สํ.มหา. 19/29, ขุ.ธ. 25/26)

กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย.
“บัณฑิตควรละธรรมดำเสีย”
(สํ.มหา. 19/29, ขุ.ธ. 25/26)

สทฺธมฺโม ครุกาตพฺโพ.
“ควรเคารพพระสัทธรรม”
(องฺ.จตุกฺก. 21/27)

ธมฺมํ จเร สุจริตํ น ตํ ทุจฺจริตํ จเร.
“พึงประพฤติธรรมให้สุจริต ไม่ควรประพฤติให้ทุจริต”
(ขุ.ธ. 25/38)

โยนิโส วิจิเน ธมฺมํ.
“พึงเลือกเฟ้นธรรม โดยแยบคาย”
(ม.อุป. 14/471, สํ.ส. 15/78)

สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย.
“สภาวธรรมทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น”
(ม.ม. 12/464)

ธมฺเม ฐิตา เย น กโรนฺติ ปาปกํ.
“ผู้ตั้งอยู่ในธรรม ย่อมไม่กระทำบาป”
(องฺ.จตุกฺก. 21/25)

ธมฺเม ฐิตํ วิชหาติ กิตฺติ.
“เกียรติ ย่อมไม่ละผู้ตั้งอยู่ในธรรม”
(องฺ.ปญฺจก. 23/51)

น ทุคฺคตึ คจฺฉติ ธมฺมจารี.
“ผู้ประพฤติธรรม ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารึ.
“ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290, ขุ.เถร. 26/314)

ธมฺมจารี สุขํ เสติ.
“ผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข”
(ขุ.ธ. 25/37,38, ขุ.อุ. 25/366)

ธมฺมปีติ สุขํ เสติ.
“ผู้มีปีติในธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข”
(ขุ.ธ. 25/25)

สพฺเพสํ สหิโต โหติ สทฺธมฺเม สุปติฏฺฐิโต.
“ผู้ตั้งมั่นในสัทธรรม เป็นผู้เกื้อกูลแก่ชนทั้งปวง”
(องฺ.อฏฺฐก. 23/249)

ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ.
“ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำสุขมาให้”
(สํ.ส. 15/58, ขุ.สุ. 25/360, ขุ.ชา.ทสก. 27/290, ขุ.เถร. 26/314)

สทฺธมฺโม สพฺภิ รกฺขิโต.
“ธรรมของสัตบุรุษ อันสัตบุรุษรักษา”
(ที.มหา. 10/279)

สตญฺจ ธมฺโม น ชรํ อุเปติ.
“ธรรมของสัตบุรุษ ไม่เข้าถึงความคร่ำคร่า”
(สํ.ส. 15/102, ขุ.ธ. 25/35, ขุ.ชา.อสีติ. 28/136)

สตํ ธมฺโม ทุรนฺวโย.
“ธรรมของสัตบุรุษ รู้ได้ยากยิ่ง”
(สํ.ส. 15/26, ขุ.ชา.ทุก. 27/63, ขุ.ชา.ทสก. 27/294)

ธมฺโม หิ อิสินํ ธโช.
“ธรรมแล เป็นธงชัยของพวกฤาษี”
(สํ.นิ. 16/26, องฺ.จตุกฺก. 21/66, ขุ.ชา.อสีติ. 28/152)

มโนปุพฺพงฺคมา ธมฺมา.
“ธรรมทั้งหลาย มีใจเป็นหัวหน้า”
(ขุ.ธ. 25/15)

ธมฺโม รหโท อกทฺทโม.
“ธรรมเหมือนห้วงน้ำไม่มีตม”
(ขุ.ชา.ฉกฺก. 27/202)