Tagged: ธัมมวรรค หมวดธรรม

อตฺถงฺคตสฺส น ปมาณมตฺถิ เยน นํ วชฺชุ ตํ ตสฺส นตฺถิ สพฺเพสุ ธมฺเมสุ สมูหเตสุ สมูหตา วาทปถาปิ สพฺเพ.

โยนิโส วิจิเน ธมฺมํ ปญฺญายตฺถํ วิปสฺสติ ปชฺโชตสฺเสว นิพฺพานํ วิโมกฺโข โหติ เจตโส.

โย จ อปฺปมฺปิ สุตฺวาน ธมฺมํ กาเยน ปสฺสติ ส เว ธมฺมธโร โหติ โย ธมฺมํ นปฺปมชฺชติ.

โย อิจฺเฉ ทิพฺพโภคญฺจ ทิพฺพมายุํ ยสํ สุขํ ปาปานิ ปริวชฺเชตฺวา ติวิธํ ธมฺมมาจเร.

เย จ โข สมฺมทกฺขาเต ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ.

ยสฺส สพฺรหฺมจารีสุ คารโว นูปลพฺภติ อารกา โหติ สทฺธมฺมา นภํ ปฐวิยา ยถา.

ยทา จ พุทฺธา โลกสฺมึ อุปฺปชฺชนฺติ ปภงฺกรา เต อิมํ ธมฺมํ ปกาเสนฺติ ทุกฺขูปสมคามินํ.

ปฏิโสตคามึ นิปุณํ คมฺภีรํ ทุทฺทสํ อณุํ ราครตฺตา น ทกฺขนฺติ ตโมกฺขนฺเธน อาวุตา.

นิกฺกุหา นิลฺลปา ธีรา อถทฺธา สุสมาหิตา เต เว ธมฺเม วิรูหนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต.

นภญฺจ ทูเร ปฐวี จ ทูเร ปารํ สมุทฺทสฺส ตทาหุ ทูเร ตโต หเว ทูรตรํ วทนฺติ สตญฺจ ธมฺโม อสตญฺจ ราช.

ตณฺหาทุติโย ปุริโส ทีฆมทฺธาน สํสรํ อิตฺถมฺภาวญฺญถาภาวํ สํสารํ นาติวตฺตติ.

ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ภวนฺติ ติทิเว สมา.

อุปารมฺภจิตฺโต ทุมฺเมโธ สุณาติ ชินสาสนํ อารกา โหติ สทฺธมฺมา นภโส ปฐวี ยถา.

อธมฺมํ ปฏิปนฺนสฺส โย ธมฺมมนุสาสติ ตสฺส เจ วจนํ กยิรา น โส คจฺเฉยฺย ทุคฺคตึ.

สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต.
“บัณฑิตควรเจริญธรรมขาว”
(สํ.มหา. 19/29, ขุ.ธ. 25/26)

กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย.
“บัณฑิตควรละธรรมดำเสีย”
(สํ.มหา. 19/29, ขุ.ธ. 25/26)

สทฺธมฺโม ครุกาตพฺโพ.
“ควรเคารพพระสัทธรรม”
(องฺ.จตุกฺก. 21/27)

ธมฺมํ จเร สุจริตํ น ตํ ทุจฺจริตํ จเร.
“พึงประพฤติธรรมให้สุจริต ไม่ควรประพฤติให้ทุจริต”
(ขุ.ธ. 25/38)

โยนิโส วิจิเน ธมฺมํ.
“พึงเลือกเฟ้นธรรม โดยแยบคาย”
(ม.อุป. 14/471, สํ.ส. 15/78)

สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย.
“สภาวธรรมทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น”
(ม.ม. 12/464)

ธมฺเม ฐิตา เย น กโรนฺติ ปาปกํ.
“ผู้ตั้งอยู่ในธรรม ย่อมไม่กระทำบาป”
(องฺ.จตุกฺก. 21/25)

ธมฺเม ฐิตํ วิชหาติ กิตฺติ.
“เกียรติ ย่อมไม่ละผู้ตั้งอยู่ในธรรม”
(องฺ.ปญฺจก. 23/51)

น ทุคฺคตึ คจฺฉติ ธมฺมจารี.
“ผู้ประพฤติธรรม ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290)

ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารึ.
“ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม”
(ขุ.ชา.ทสก. 27/290, ขุ.เถร. 26/314)

ธมฺมจารี สุขํ เสติ.
“ผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข”
(ขุ.ธ. 25/37,38, ขุ.อุ. 25/366)

ธมฺมปีติ สุขํ เสติ.
“ผู้มีปีติในธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข”
(ขุ.ธ. 25/25)

สพฺเพสํ สหิโต โหติ สทฺธมฺเม สุปติฏฺฐิโต.
“ผู้ตั้งมั่นในสัทธรรม เป็นผู้เกื้อกูลแก่ชนทั้งปวง”
(องฺ.อฏฺฐก. 23/249)

ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ.
“ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำสุขมาให้”
(สํ.ส. 15/58, ขุ.สุ. 25/360, ขุ.ชา.ทสก. 27/290, ขุ.เถร. 26/314)

สทฺธมฺโม สพฺภิ รกฺขิโต.
“ธรรมของสัตบุรุษ อันสัตบุรุษรักษา”
(ที.มหา. 10/279)

สตญฺจ ธมฺโม น ชรํ อุเปติ.
“ธรรมของสัตบุรุษ ไม่เข้าถึงความคร่ำคร่า”
(สํ.ส. 15/102, ขุ.ธ. 25/35, ขุ.ชา.อสีติ. 28/136)