สติ สพฺพตฺถ ปตฺถิยา “สติจำปรารถนาในที่ทั้งปวง”
สติ สพฺพตฺถ ปตฺถิยา.
“สติจำปรารถนาในที่ทั้งปวง”
(ว.ว.)
Category: พุทธศาสนสุภาษิต
สติ โลกสฺมิ ชาคโร “สติเป็นธรรมเครื่องตื่นอยู่ในโลก”
สติ โลกสฺมิ ชาคโร.
“สติเป็นธรรมเครื่องตื่นอยู่ในโลก”
(สํ.ส. 15/61)
สจฺจมนุรกฺเขยฺย “พึงตามรักษาความสัตย์”
สจฺจมนุรกฺเขยฺย.
“พึงตามรักษาความสัตย์”
(ม.อุป. 14/436)
สจฺเจ อตฺเถ จ ธมฺเม จ อหุ สนฺโต ปติฏฺฐิตา
สจฺเจ อตฺเถ จ ธมฺเม จ อหุ สนฺโต ปติฏฺฐิตา.
“สัตบุรุษได้ตั้งมั่นในความสัตย์ที่เป็นอรรถและเป็นธรรม”
(สํ.ส. 15/278, ขุ.สุ. 25/412, ขุ.เถร. 26/434)
สจฺเจน กิตฺตึ ปปฺโปติ “คนได้เกียรติ (ชื่อเสียง) เพราะความสัตย์”
สจฺเจน กิตฺตึ ปปฺโปติ.
“คนได้เกียรติ (ชื่อเสียง) เพราะความสัตย์”
(สํ.ส. 15/316, ขุ.สุ. 25/361)
สจฺจํ เว อมตา วาจา “คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย”
สจฺจํ เว อมตา วาจา.
“คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย”
(สํ.ส. 15/278, ขุ.เถร. 26/434)
สจฺจํ หเว สาธุตรํ รสานํ “ความสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย”
สจฺจํ หเว สาธุตรํ รสานํ.
“ความสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/58, ขุ.สุ. 25/306)
น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ
น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ.
“ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้ ย่อมระงับด้วยเวรไม่ได้เลย”
(วิ.มหา. 5/336, ม.อุป. 14/297, ขุ.ธ.25/15, ขุ.ชา.ปญฺจก. 27/182)
อเวเรน จ สมฺมนฺติ “เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร”
อเวเรน จ สมฺมนฺติ.
“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร”
(วิ.มหา. 5/336, ม.อุป. 14/297, ขุ.ธ.25/15, ขุ.ชา.ปญฺจก. 27/182)
เย เวรํ นูปนยฺหนฺติ เวรํ เตสูปสมฺมติ “เวรของผู้ไม่จองเวร ย่อมระงับได้”
เย เวรํ นูปนยฺหนฺติ เวรํ เตสูปสมฺมติ.
“เวรของผู้ไม่จองเวร ย่อมระงับได้”
(ม.อุป. 14/197, ขุ.ธ. 25/15, ขุ.ชา.ปญฺจก. 27/182)
ยํ เวรํ อุปนยฺหนฺติ เวรํ เตสํ น สมฺมติ “เวรของผู้จองเวร ย่อมไม่ระงับ”
ยํ เวรํ อุปนยฺหนฺติ เวรํ เตสํ น สมฺมติ.
“เวรของผู้จองเวร ย่อมไม่ระงับ”
(ม.อุป. 14/297, ขุ.ธ. 25/15, ขุ.ชา.ปญฺจก. 27/182)
ยถา ยถา ยตฺถ ลเภถ อตฺตํ ตถา ตถา ตตฺถ ปรกฺกเมยฺย
ยถา ยถา ยตฺถ ลเภถ อตฺตํ ตถา ตถา ตตฺถ ปรกฺกเมยฺย.
“พึงได้ประโยชน์ในที่ใด ด้วยประการใด ๆ ควรบากบั่นในที่นั้น ด้วยประการนั้น ๆ”
กเรยฺย โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต “ผู้ไม่ประมาท ควรทำความเพียรให้แน่วแน่”
กเรยฺย โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต.
“ผู้ไม่ประมาท ควรทำความเพียรให้แน่วแน่”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/78)
วายเมเถว ปุริโส ยาว อตฺถสฺส นิปฺปทา
วายเมเถว ปุริโส ยาว อตฺถสฺส นิปฺปทา.
“บุรุษพึงพยายามไปจนกว่าจะสำเร็จประโยชน์”
(สํ.ส. 15/330)
อชฺเชว กิจฺจมาตปฺปํ “ควรรีบทำความเพียรในวันนี้”
อชฺเชว กิจฺจมาตปฺปํ.
“ควรรีบทำความเพียรในวันนี้”
(ม.อุป. 14/348, ขุ.ชา.มหา. 28/165)
หิยฺโยติ หิยฺยติ โปโส ปเรติ ปริหายติ
หิยฺโยติ หิยฺยติ โปโส ปเรติ ปริหายติ.
“คนที่ผัดวันว่าพรุ่งนี้ ย่อมเสื่อม ยิ่งว่ามะรืนนี้ ก็ยิ่งเสื่อม”
(ขุ.ชา.วีส. 27/466)
อถ ปจฺฉา กุรุเต โยคํ กิจฺเจ อาวาสุ สีทติ
อถ ปจฺฉา กุรุเต โยคํ กิจฺเจ อาวาสุ สีทติ.
“ถ้าทำความเพียรในกิจการล้าหลัง จะจมอยู่ในวิบัติ”
(ขุ.ชา.วีส. 27/434)
อนิพฺพินฺทิยการิสฺส สมฺมทตฺโถ วิปจฺจติ
อนิพฺพินฺทิยการิสฺส สมฺมทตฺโถ วิปจฺจติ.
“ประโยชน์ย่อมสำเร็จโดยชอบแก่ผู้ทำโดยไม่เบื่อหน่าย”
(ขุ.ชา.จตฺตาฬีส. 27/533)
น นิพฺพินฺทิยการิสฺส สมฺมทตฺโถ วิปจฺจติ
น นิพฺพินฺทิยการิสฺส สมฺมทตฺโถ วิปจฺจติ.
“ประโยชน์ย่อมไม่สำเร็จโดยชอบ แก่ผู้ทำโดยเบื่อหน่าย”
(ขุ.ชา.จตฺตาฬีส. 27/533)
อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺตึ “คนไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสงบใจ”
อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺตึ.
“คนไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสงบใจ”
(ขุ.ชา.เอก. 27/1)
ปฏิรูปการี ธุรวา อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ
ปฏิรูปการี ธุรวา อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ.
“คนมีธุระหมั่นทำงานให้เหมาะเจาะ ย่อมหาทรัพย์ได้”
(สํ.ส. 15/316, ขุ.สุ. 25/361)
วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ “คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร”
วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ.
“คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร”
(ขุ.สุ. 25/361)
กาลาคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ “คนขยัน ย่อมไม่พร่าประโยชน์ซึ่งถึงตามกาล”
กาลาคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ.
“คนขยัน ย่อมไม่พร่าประโยชน์ซึ่งถึงตามกาล”
(ขุ.ชา.ฉกฺก. 27/195)
น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ “ไม่ควรเปล่งวาจาชั่วเลย”
น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ.
“ไม่ควรเปล่งวาจาชั่วเลย”
(ขุ.ชา. 27/28)
วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ “ไม่ควรเปล่งวาจาที่ดีให้เกินกาล”
วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ.
“ไม่ควรเปล่งวาจาที่ดีให้เกินกาล”
(ขุ.ชา.ทุก. 27/80, ขุ.สุ. 25/525, ขุ.มหา. 29/622)
นามนุญฺญํ กุทาจนํ “ในกาลไหน ๆ ก็ไม่ควรกล่าววาจาไม่น่าพอใจ”
นามนุญฺญํ กุทาจนํ.
“ในกาลไหน ๆ ก็ไม่ควรกล่าววาจาไม่น่าพอใจ”
(ขุ.ชา.เอก. 27/10)
มนุญฺญเมว ภาเสยฺย “ควรกล่าวแต่วาจาที่น่าพอใจ”
มนุญฺญเมว ภาเสยฺย.
“ควรกล่าวแต่วาจาที่น่าพอใจ”
(ขุ.ชา.เอก. 27/10)
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย.
“ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน”
(สํ.ส. 25/278, ขุ.สุ. 25/411)
สณฺหํ คิรํ อตฺถวตึ ปมุญฺเจ “ควรเปล่งวาจาไพเราะที่มีประโยชน์”
สณฺหํ คิรํ อตฺถวตึ ปมุญฺเจ.
“ควรเปล่งวาจาไพเราะที่มีประโยชน์”
(ขุ.ชา.เตรส. 27/350)
วาจํ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ “ควรเปล่งวาจางาม”
วาจํ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ.
“ควรเปล่งวาจางาม”
(สํ.ส. 15/60)