รกฺเขยฺยานาคตํ ภยํ.
“พึงป้องกันภัยที่ยังมาไม่ถึง”
(ขุ.ชา.จตุกฺก. 27/136)

คุณวา จาตฺตโน คุณํ.
“ผู้มีความดี จงรักษาความดีของตนไว้”
(ส.ส.)

ผาตึ กยิรา อวิเหฐยํ ปรํ.
“ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนเขา”
(ขุ.ชา.สตฺตก. 27/212)

ปุตฺตา วตฺถุ มนุสฺสานํ.
“บุตร เป็นที่ตั้งของมนุษย์ทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/51)

โย จ ปุตฺตานมสฺสโว.
“บรรดาบุตรทั้งหลาย บุตรผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”
(สํ.ส. 15/10)

สุสฺสูสา เสฏฺฐา ภริยานํ.
“บรรดาภริยาทั้งหลาย ภริยาผู้เชื่อฟังเป็นผู้ประเสริฐ”
(สํ.ส. 15/10)

ภตฺตา ปญฺญาณมิตฺถิยา.
“สามี เป็นเครื่องปรากฏของสตรี”
(สํ.ส. 15/57)

ภตฺตุญฺจ ครุโน สพฺเพ ปฏิปูเชนฺติ ปณฺฑิตา.
“ภริยาผู้ฉลาด ย่อมนับถือสามี และคนควรเคารพทั้งปวง”
(องฺ.อฏฺฐก. 23/273)

อิตฺถี ภณฺฑานมุตฺตมํ.
“สตรี เป็นสิ่งสูงสุดแห่งสิ่งของทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/60)

อิตฺถี มลํ พฺรหฺมจริยสฺส.
“สตรี เป็นมลทินของพรหมจรรย์”
(สํ.ส. 15/52, 59)

อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ.
“มารดาบิดา เป็นที่นับถือของบุตร”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)

ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร.
“มารดาบิดา ท่านว่าเป็นบุรพาจารย์ (ของบุตร)”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)

พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร.
“มารดาบิดา ท่านว่าเป็นพรหม (ของบุตร)”
(องฺ.ติก. 20/168, องฺ.จตุกฺก. 21/92, ขุ.อิติ. 25/314)

กวิ คาถานมาสโย.
“กวี เป็นที่อาศัยแห่งคาถาทั้งหลาย”
(สํ.ส. 15/52)

หิรินิเสโธ ปุริโส โกจิ โลกสฺมิ วิชฺชติ.
“มีบางคนในโลก ที่ยับยั้งด้วยความละอาย”
(สํ.ส. 15/11, ขุ.ธ. 25/34)

ยถาวาที ตถาการี.
“พูดอย่างใด พึงทำอย่างนั้น”
(ที.มหา. 10/255, ขุ.สุ. 25/394, ขุ.เถร. 26/441, ขุ.ชา.จตุกฺก. 27/146)

น อุชุภูตา วิตถํ ภณนฺติ.
“คนตรง ไม่พูดคลาดความจริง”
(ขุ.ชา.จตุกฺก. 27/128)

อนุปาเยน โย อตฺถํ อิจฺฉติ โส วิหญฺญติ.
“ผู้มุ่งประโยชน์โดยไร้อุบาย ย่อมลำบาก”
(ขุ.ชา.เอก. 27/16)

ทุฏฺโฐปิ พหุ ภาสยิ.
“คนโกรธแล้ว มักจะพูดมาก”
(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/339)

พหุมฺปิ รตฺโต ภาเสยฺย.
“คนรักแล้ว มักพูดมาก”
(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/339)

อติติกฺโข จ เวรวา.
“คนแข็งกระด้าง ก็มีเวร”
(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/339)

ปริภูโต มุทุ โหติ.
“คนอ่อนแอ ก็ถูกเขาดูหมิ่น”
(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/339)

นตฺถิ โลเก อนินฺทิโต.
“ผู้ไม่ถูกนินทา ย่อมไม่มีในโลก”
(ขุ.ธ. 25/45)

เนกาสี ลภเต สุขํ.
“ผู้กินคนเดียว ไม่ได้ความสุข”
(ขุ.ชา.ทฺวาทส. 27/333)

วิสฺสาสปรมา ญาตี.
“ความคุ้นเคย เป็นญาติอย่างยิ่ง”
(ขุ.ธ. 25/42)