ใจสั่งมา

อปฺปมาโท อมตํ ปทํ “ความไม่ประมาท เป็นทางไม่ตาย”

อปฺปมาโท อมตํ ปท…

ยทตฺตครหี ตทกุพฺพมาโน “ติตนเองเพราะเหตุใด ไม่ควรทำเหตุนั้น”

ยทตฺตครหี ตทกุพฺ…

อตฺตานญฺเจ ปิยํ ชญฺญา น นํ ปาเปน สํยุเช “ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ไม่ควรประกอบตนนั้นด้วยความชั่ว”

อตฺตานญฺเจ ปิยํ …

อตฺตทตฺถํ ปรตฺเถน พหุนาปิ น หาปเย “ไม่ควรพร่าประโยชน์ตน เพราะประโยชน์ผู้อื่นแม้มาก”

อตฺตทตฺถํ ปรตฺเถ…

อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย “บุคคลไม่ควรลืมตน”

อตฺตานํ นาติวตฺเ…

อตฺตานํ น ปริจฺจเช “บุรุษไม่พึงสละเสียซึ่งตน”

อตฺตานํ น ปริจฺจ…

อตฺตานํ น ทเท โปโส “บุรุษไม่พึงให้ซึ่งตน”

อตฺตานํ น ทเท โป…

อตฺตานญฺจ น ฆาเตสิ “อย่าฆ่าตนเสีย”

อตฺตานญฺจ น ฆาเต…

อตฺตานุรกฺขี ภว มา อฑยฺหิ “จงเป็นผู้ตามรักษาตนอย่าให้เดือดร้อน”

อตฺตานุรกฺขี ภว …

ทุคฺคา อุทฺธรถตฺตานํ ปงฺเก สนฺโน ว กุญฺชโร “จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้น”

ทุคฺคา อุทฺธรถตฺ…

ปฏิมํเสตมตฺตนา “จงพิจารณาตนด้วยตนเอง”

ปฏิมํเสตมตฺตนา. …

อตฺตนา โจทยตฺตานํ “จงเตือนตนด้วยตนเอง”

อตฺตนา โจทยตฺตาน…

อตฺตานญฺเจ ตถา กยิรา ยถญฺญมนุสาสติ “ถ้าพร่ำสอนผู้อื่นฉันใด ก็ควรทำตนฉันนั้น”

อตฺตานญฺเจ ตถา ก…

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ จิตฺตเกฺลเสหิ ปณฺฑิโต “บัณฑิตพึงทำตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่องเศร้าหมองจิต”

ปริโยทเปยฺย อตฺต…

อตฺตานญฺเจ ปิยํ ชญฺญา รกฺเขยฺย นํ สุรกฺขิตํ “ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ควรรักษาตนนั้นให้ดี”

อตฺตานญฺเจ ปิยํ …

โย รกฺขติ อตฺตานํ รกฺขิโต ตสฺส พาหิโร “ผู้ใดรักษาตนได้แล้ว ภายนอกของผู้นั้นก็เป็นอันรักษาด้วย”

โย รกฺขติ อตฺตาน…

อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ “ผู้มีตนฝึกดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งหาได้ยาก”

อตฺตนา หิ สุทนฺเ…

อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา “ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตน”

อตฺตานํ ทมยนฺติ …

อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา “บัณฑิต ย่อมฝึกตน”

อตฺตานํ ทมยนฺติ …

อตฺตตฺถปญฺญา อสุจี มนุสฺสา “มนุษย์ผู้เห็นแก่ประโยชน์ตน เป็นคนไม่สะอาด”

อตฺตตฺถปญฺญา อสุ…

อตฺตนา อกตํ ปาปํ อตฺตนา ว วิสุชฺฌติ “ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง”

อตฺตนา อกตํ ปาปํ…

อตฺตนา ว กตํ ปาปํ อตฺตนา สงฺกิลิสฺสติ “ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง”

อตฺตนา ว กตํ ปาป…

นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ “ความรักอื่น เสมอด้วยตน ไม่มี”

นตฺถิ อตฺตสมํ เป…

อตฺตา หิ ปรมํ ปิโย “ตนแล เป็นที่รักอย่างยิ่ง”

อตฺตา หิ ปรมํ ปิ…