สนฺโต สตฺตหิเต รตา.
“สัตบุรุษยินดีในการเกื้อกูลสัตว์”
(ชาตกฏฺฐกถา 1/230)

สนฺโต น เต เย น วทนฺติ ธมฺมํ.
“ผู้ใดไม่พูดเป็นธรรม ผู้นั้นมิใช่สัตบุรุษ”
(สํ.ส. 15/270)

น กามกามา ลปยนฺติ สนฺโต.
“สัตบุรุษไม่ปราศรัยเพราะใคร่กาม”
(ขุ.ธ. 25/26)

ธีโร จ พลวา สาธุ ยูถสฺส ปริหารโก.
“ปราชญ์มีกำลังบริหารหมู่ ให้ประโยชน์สำเร็จ”
(ขุ.ชา.ฉกฺก. 27/205)

ธีโร โภเค อธิคมฺม สงฺคณฺหาติ จ ญาตเก.
“ปราชญ์ได้โภคทรัพย์แล้ว ย่อมสงเคราะห์ญาติ”
(ขุ.ชา.ฉกฺก. 27/205)

อธุรายํ น ยุญฺชติ.
“คนมีปัญญา ย่อมไม่ประกอบในทางอันไม่ใช่ธุระ”
(ขุ.ชา.เตรส. 27/355)

นยํ นยติ เมธาวี.
“คนมีปัญญา ย่อมแนะนำทางที่ควรแนะนำ”
(ขุ.ชา.เตรส. 27/355)

กุสโล จ ชหาติ ปาปกํ.
“คนฉลาด ย่อมละบาป”
(ที.มหา. 10/159, ขุ.อุ. 25/215)

มหาการุณิโก นาโถ.
“ท่านผู้เป็นที่พึ่ง ประกอบด้วยกรุณาใหญ่”
(ส.ม.)

ทนฺโต เสฏฺโฐ มนุสฺเสสุ.
“ในหมู่มนุษย์ ผู้ฝึกตนได้แล้ว เป็นผู้ประเสริฐสุด”
(ขุ.ธ. 25/57, ขุ.มหา. 29/291, ขุ.จู. 30/74)

ทุลฺลโภ ปุริสาชญฺโญ.
“บุรุษอาชาไนย หาได้ยาก”
(ขุ.ธ. 25/41)

นิชฺฌตฺติพลา ปณฺฑิตา.
“บัณฑิตมีความไม่เพ่งโทษเป็นกำลัง”
(องฺ.อฏฺฐก. 23/227)

น อุจฺจาวจํ ปณฺฑิตา ทสฺสยนฺติ.
“บัณฑิตย่อมไม่แสดงอาการขึ้นลง”
(ขุ.ธ. 25/26)

อินฺทฺริยานิ รกฺขนฺติ ปณฺฑิตา.
“บัณฑิตย่อมรักษาอินทรีย์”
(ที.มหา. 10/288, สํ.ส. 15/37)

อนตฺถํ ปริวชฺเชติ อตฺถํ คณฺหาติ ปณฺทิโต.
“บัณฑิตย่อมเว้นสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ถือเอาแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์”
(องฺ.จตุกฺก. 21/59)

ปณฺฑิโต สีลสมฺปนฺโน ชลํ อคฺคีว ภาสติ.
“บัณฑิตผู้สมบูรณ์ด้วยศีล ย่อมรุ่งเรืองเหมือนไฟสว่าง”
(ที.ปาฏิ. 11/202)

สาธุ โข ปณฺฑิโต นาม.
“ชื่อว่าบัณฑิต ย่อมทำประโยชน์ให้สำเร็จได้แล”
(อ.ส. 15/309, ขุ.ชา.เอก. 27/32)